Ken je dat gevoel? Dat het ’s ochtends vroeg nog pikkedonker is buiten? Dat het regent en waait en dat je het liefst nog een keer wilt omdraaien in bed? En dat je toch nog een keer op de snoozefunctie van je wekker drukt, omdat je geen zin hebt om je warme bed uit te stappen? Mooi, dan snappen we elkaar.
Want dat gevoel heb ik al iedere ochtend van deze week. Daar word je niet vrolijk van. Vooral omdat ik telkens te lang in bed blijf liggen, vervolgens weinig tijd heb om te douchen én te ontbijten en daarna nog harder moet rennen om achtereenvolgens een tram, een overvolle trein en een nog drukkere tram te halen. En dan is het niet ééns negen uur.
Blij word je er niet van. Zeker niet als je het drukt hebt op je werk. Te druk, als ik eerlijk ben. Niet dat ik de enige ben. want door de bezuinigingen draaien veel bedrijven met onderbezette afdelingen en zo helpen we elkaar lekker van de regen in de drup. Letterlijk als figuurlijk, als je de regen buiten ziet. Dank U wel kredietcrisis.
Is d’r een zonnestraaltje? Maar natuurlijk. Niet in de vorm van het weer, want we blijven natuurlijk wel in Nederland. Maar omdat het bijna weekend is. Jazeker, nog één dagje en dan kunnen we weer doen wat wel zelf willen. Dat is op zaterdag- en zondagochtend zo lang mogelijk in een warm bed te blijven liggen. Zonder wekker. En dat lieve mensen, is wel een vrolijk nummertje waard.
‘Nog veel plezier op deze treurige dag’ zei de eigenaar van de videotheek tegen vriendlief en mij nadat we een paar dvd’tjes op deze triestige zondagmiddag hadden ingeslagen. Met z’n drieën keken we nog eens naar buiten. Naar de regen die tegen de ramen van de videotheek sloeg en fietsers die moedige pogingen ondernamen om tegen de wind in te fietsen. ‘Het is écht herfst’ constateerden we. Al heeft herfstweer ook zijn voordelen.
Zo kan je de hele dag volstrekt gelegitimeerd voor de tv hangen. Gewoon omdat je buiten de keus hebt tussen wegwaaien of natregenen. Met een beetje pech heb je van beide last. Geen gezellige optie. Nee, dan liever voor de tv. Met een gezellig dvd’tje. Mocht U zich vervelen op deze zondagmiddag? Kijk eens naar een film als ‘Duplicity.’ Best een aardige film met als grote plus dat acteur Clive Owen erin speelt. Nu ik er zo over nadenk zijn álle films met Clive Owen aan te raden.
De boekenwurmen onder ons kunnen d’r gezellig – jawel- een boek bijpakken. Het liefst voor een knapperend haardvuur, een plaid over je schoot, een glaasje wijn en een tevreden slapende hond aan je voeten. Maar aangezien ik niet in het bezit van een open haard, een plaid of een slapende hond moet ik het doen met een CV, een CV en nog eens een CV. En dat boek natuurlijk. Een aanrader? Lees gezellig een thriller als ‘Kind 44′ of ‘Huid’ van Mo Hayder. Thrillers bereiken nu eenmaal meer het gewenste bibbereffect als het donker wordt en de wind rond je huis giert. Wel alvast even de prozac in huis halen, want extreem depressief is ‘t wel.
Ook kan je, net als ondergetekende, besluiten je laptop erbij pakken. Of je Mac of je pc of andere digtale ongein, net wat U wilt. Kan je gezellig twitteren, faceboeken of leuk een blogje tikken. Met een geschikt muziekje erbij. Dat dan weer wel. Kent U David Gray? Nee, zou U wel moeten doen. De beste man heeft net een nieuw album op de markt geknald met gezellige melancholische ballads. Sluit naadloos aan bij het herfstweer. Wijntje erbij en dan kunnen we met zijn allen best dat hondeweer aan.
En anders moet je gewoon denken aan een advies wat een therapeut ooit gaf naar aanleiding van een vraag wat mensen moesten doen om uit hun najaarsdip te klimmen. ‘Je moet maar denken’ zei de schat. ‘Het wordt vanzelf zomer.’ En zo is het. Al bewijst het wel dat elke idioot een therapeut kan worden.
Nog even zwelgen in het trieste herfstweer? Geen probleem. U hebt nog even, want volgens buienradar.nl is heel Nederland bedekt met één groot wolkenveld waar alleen maar regen uitvalt. Zwelgt U even mee?
Soms heb je van die modeverschijnselen die maar niet uit willen raken. Zo wil de skinny jeans maar niet verdwijnen, maar aangezien die nog enigzins aanvaardbaar is, kan daar mee geleefd worden. Waar niet geleefd mee kan worden, is het feit dat de rugzak nog steeds fanatiek gedragen wordt door een groep mensen. En ik zie ze. Heel. Erg. Vaak.
Hebt U al medelijden? Nee? Nou, dan begin ik eerst maar eens met Het Grote Waarom. Laten we wel zijn, wat de wikipedia ook zegt; de rugzak is een uitvinding uit het jaar nul van ongetwijfeld één of andere gek die z’n handen vrij wilde hebben als hij iets avontuurlijks wilde doen als bergbeklimmen of wandelen. Zo lekker als je de handen vrij hebt in de natuur. En in diezelfde natuur had de rugzak ook moeten blijven. Kijk, een willekeurige eekhoorn kan nog hoog de boom inschieten, een konijntje kan in zijn hol kruipen en een vogel kan gewoon wegvliegen. Wij gewone mensen kunnen dat daarentegen niet.
En als je nou denkt: ‘Zo, wat doet dat kreng lullig over rugzakken?’ Ik help je uit de droom. Ook ik heb er mee rond gelopen op de middelbare school. Met een rugzak, ja. Had die dingen in wel tien varianten, want dat was hip. En ik was vijftien. Ere wie ere toekomt; mijn moeder vond het vreselijk. Bless her. Want ik dank onze lieve heer dat het beetje wijsheid wat ik in de loop der jaren heb vergaard, ook inhoudt dat ik inzie dat rugzakken lelijk zijn. ‘A menace to society.’ Niets meer, niets minder.
No offense, maar zag iedereen dat maar. Backpackers zijn nog tot daaraan toe. Ik begrijp volledig dat je niet met een hutkoffer door Australië zeult. Maar dat je als middelbare man met een baard ( let er maar eens op; het zijn altijd middelbare, magere mannen met baard en bril) met een rugzak op pad gaat? Dat is om te huilen. Wat nog veel vreselijker is, is dat veel vrouwen ook nog steeds een rugzak dragen, maar dan de kleine variant. Zie je opeens zo’n grote brede vrouw met een ietepetierig rugzakje op de rug. Dat is ten eerste niet handig, want zakkenrollers zien je van tien kilometer aankomen. Ten tweede; het is gewoon horrible.
Op één of andere manier zie ik die mensen met rugzak nu heel vaak. Want ambtenaren in Den Haag houden van rugzakken. En dus wordt er regelmatig in de tram of in de trein zo’n rugzak tegen je aan geduwd. En altijd, maar dan ook altijd, zit er iets in met scherpe punten. Daar word een mens niet blij van. Zeker niet als de drager-in-kwestie helemaal niets in de gaten heeft. Want zo’n rugzak op de – juist- rug is een aparte entiteit. Zo’n ding dat gewoon zijn eigen weg gaat. Lekker onafhankelijk opstellen van je eigenaar, want dan heeft die ten minste zijn handen vrij. En zitten wij met de rugzak – letterlijk- in onze maag.
Heb je behoefte aan tientallen extra mails per dag. Hunker je naar extra smsjes of zit je springen om meer telefoontjes? Dat kan. En het enige wat je hoeft te doen is in je profiel op Facebook je burgerlijke staat te veranderen. Levert geheid een hoop aandacht op van vrienden, vriendinnen en vooral ex-vriendjes.
Hoe ik het voor elkaar gekregen heb? Gewoon van geen status naar relatie. Meer niet. That’s all. Dat leek me vanochtend een ontzettend goed plan nadat ik het zoveelste vervelende mailtje van een nog vervelender onbekende kerel had gekregen die wel zin had in een digitale flirt. Leuk voor hem, lastig voor mij. En dus besloot ik het gras voor de heren weg te maaien door ze onder de neus te wrijven dat ik toch echt een relatie heb.
Zo gezegd, zo gedaan. Met een druk op de knop was het geregeld. Binnen een paar seconden was ik van geen status ( want god verhoede dat je single invult in je profiel, dan ben je helemaal levend digitaal wild voor wanhopige mannen) naar iemand met een relatie. Tot consternatie van een aantal mensen op Facebook die me zelfs op Hyves wisten te vinden.
‘He Daantje, hoe gaat het met jou? Wat lees ik, heb je een vriend?’ slijmde ex-vriendje nummer 1 die ik overigens al jaren niet meer heb gezien. ‘Ken ik hem?’ smste ex-vriendje nummer 2. Ook andere oud-collega’s, familieleden en vrienden wisten me te vinden. Niet dat ik dat niet kan hebben. Integendeel. Alleen de stroom aandacht die ik met mijn verandering wist te genereren, verbaasde me nogal.
En aangezien ik niets voor me kan houden, moest aan collega A. ook dit verhaal verteld worden. Gelukkig knikte A. begrijpend. ‘Oh, ik heb het ook een keer ‘uitgemaakt’ met mijn vriend op Facebook. Ik deed het precies andersom; veranderde de status van relatie naar geen. Omdat ik dacht; ja, wat heeft de rest van de wereld nou te maken met mijn relatiestatus. Nou, al mijn vrienden belden meteen met de vraag of het uit was tussen mij en mijn vriend. Sterker nog, zelfs mijn vriend belde want ook hij werd al gebeld door vrienden. En nee, hij was niet blij’ vertelde A. grinnikend. ‘Wat heb je gedaan’ vroeg ik d’r. ‘Nou, het maar weer aangemaakt op Facebook’ riep ze lachend.
Juist. En toen realiseerde ik me het; ik zou nooit meer een relatiestatus op Facebook kunnen veranderen, zonder dat mensen er op reageren. Zo werkt het nu eenmaal; je zit op Facebook en dus besta je. Niet onoverkomelijk, krijg je ten minste nog eens mailtjes.
Ken je de clip van Thriller uit je hoofd?Dans jij feilloos de choreografie van datzelfde nummer mee en pleng je nog steeds wel een traantje om de dood van King of Pop?
En nee, ik doe niet mee. Als ik dan toch moet flashmobben, dan liever op ‘Vogue’ van Madonna. Maar die ziet er niet uit alsof ze ieder moment kan omvallen. Zou ik ook niet doen als ik lekker aan het daten was met een 21-jarig model uit Brazilié.
Maar gut o gut, wat zal het weer hilarische beelden opleveren. En zoals U inmiddels weet, juich ik dat van harte toe.
Kijk eens naar dit clipje voor een beetje inspiratie:
De tekst van de single ‘She Wolf’ is ‘t mikpunt van spot van recensenten, haar nieuwe cd wordt niet altijd begrepen en iedereen heeft het voornamelijk over d’r blote benen in haar sexy videoclip; zangeres Shakira heeft wel eens betere tijden beleefd als je het hebt over positieve kritieken. Maar de recensenten kunnen zeggen wat ze willen, maar ik vind de single van Shakira hartstikke gezellig. En dat album is ook best te behappen.
Overigens ben ik niet de enige in Nederland, want de single staat al weken in de hoogste regionen van de hitlijsten. Geen wonder. Je kunt d’r namelijk lekker op werken als je ‘t druk hebt. En ja, ik spreek uit ervaring. Bovendien kan je er ook prima op sporten. Even ‘She Wolf’ op je oren en je gaat als een speer op de crosstrainer. Niet per ongeluk meejanken met dat wolvengehuil in ‘t nummer, want daar maak je geen vrienden mee. Nee, ik spreek hier niet uit ervaring. Vermoed alleen dat mensen je rijp vinden voor ‘t gesticht als je staat te huilen als een wolf in een willekeurige sportschool.
En omdat ‘t woensdagavond is en de meeste mensen onder ons geen vakantie hebben en gewoon moeten doorbikkelen, even ‘t clipje. Je wordt er verrekt vrolijk van. Wat de recensenten ook zeggen. Voor de mensen die zich helemaal niets aantrekken van elitair gedoe; gewoon aanschaffen met die cd. Heb je de rest van 2009 nog om de wolf in jezelf te ontdekken.
Vraag een willekeurige randstedelijke vrouw tussen pakweg 15 en 35 jaar wat de favoriete tv-series zijn en geheid dat tussen de antwoorden de series The Hills, The City en Gossip Girl opduiken. En ik geef het ronduit toe; ik ben aan alledrie verslaafd. De één doet cocaïne, de ander doet drank en ik doe Gossip Girl. En daarom ben ik vrolijk begonnen met het uit het hoofd leren van het eerste seizoen.
Vriendinnetje J. was namelijk zo lief om me het eerste complete seizoen cadeau te doen voor mijn verjaardag. De lieverd wist hoe grote fan ik ben. Overigens ben ik niet de enige, want samen met dat andere roze meisje hebben we d’r al een paar blogs aan gewijd op de blog van de roze meisjes. Die overigens inderdaad even stil ligt door nieuwe boyfriends, nieuwe banen en -ehm- dit blog. Een kwestie van prioriteiten stellen.
Enniewee, heb je nog steeds geen idee over welke tv-serie ik het heb? Shame on you, want dan heb je mooi wel één van de grootste hypes in tv-land gemist. Het format is simpel doch briljant. De serie is gebaseerd op een boekenreeks waarin een stel rijke upperclass ronduit beelschone tieners in de chique Upper East Side in New York de hoofdrol spelen. Hun scandaleuze levens kunnen van minuut tot minuut gevolgd worden op de roddelwebsite Gossip Girl. Overigens is Gossip Girl ook ‘t vileine voiceovertje in de serie. Maar wie ze is? Niemand die dát weet.
Het eerste seizoen begint met de terugkeer van de beeldschone, rijke en beruchte tiener Serena van der Woodsen. Dit tot grote angst van haar voormalige best friend Blair Waldorf. Niet alleen omdat deze ultieme snob haar plaats als Queen Bee weer moet afstaan aan Serena, maar ook omdat vriendje Nate Serena wel errug leuk vindt. En dan hebben we ook nog Nate’s best buddy; Chuck. Een arrogante zelfingenomen snob die ronduit een hekel heeft aan Dan Humprey. Een schoolgenoot uit de lagere regionen die – oh horror- iets krijgt met Serena. Zijn zusje Jenny, ook een schoolgenoot, is daarentegen een toegewijd fan van Blair.
En dat is alleen nog maar de pilot. Daarna gaat het alleen maar van kwaad tot erger. Relaties gaan uit ( ik zeg niet welke), soms wordt er getrouwd ( ook dat verklap ik niet), mensen gaan dood ( nee, ik zeg niet wie) en sommige mensen storten af en toe eens lekker in (ook dat ga ik je niet vertellen). Oh, en had ik al gezegd dat de hoofdpersonen er stuk voor stuk gorgeous uitzien? Geen haartje zit verkeerd en de stylish hipperdepippe kleding is to die for. Bovendien is de serie gelardeerd met de allernieuwste muziekhitjes en had ik al gezegd dat de kleding fantastisch is?
Sex and the City is brááf en vooral saai in vergelijking met deze serie. Rijke, zuipende, vreemdgaande filthy rich gorgeous tieners, dat willen we zien. Het is wat de Amerikanen zo mooi ‘a guilty pleausure’ noemen. Het is net zo verantwoord als een reep chocola, maar lekker dat het is. Hap, slik en het is weg. En zeg nou zelf; gelegitimeerd roddelen is soms nog beter, want stiekem schuilt er in ons allemaal een Gossip Girl.
Je hebt af en toe van die dagen dat je even geen zin hebt. Denk aan een zaterdag waar je voor je werk moet opdraven op een symposium. Ook al blijkt het achteraf mee te vallen, en is ‘t stiekem best wel interessant, dan nog heb je er in eerste instantie geen zin in. Gelukkig was daar een redding. En die redding heet George Michael.
Niet dat de beste man me hoogspersoonlijk van het symposium plukte om me mee te nemen naar een gezellig danspartijtje met cocktails en muziek van Kylie in de Exit. Neuh, zo opwindend was het niet. Thank you very much.
Wel was hij aanwezig op mijn Ipod. Sinds jaar en dag staat z’n complete repertoire op mijn draagbare muziekspeler, maar op één of andere manier was hij even op de achtergrond geraakt. Vond even die nieuwe van David Gray, Madonna en Whitney wat onderhoudender. Dacht ik. Want afgelopen vrijdag hoorde ik tijdens ‘t werk ‘Let’s go outside’ van onze Vriend George door de speakers schallen op kantoor. Collegaatje M. en ik knikten gezellig mee.
Niet alleen haalden we even het incidentje op dat de inspiratie was voor Let’s go Outside ( Denk George met de broek op z’n knieën op een openbaar mannentoilet in LA terwijl hij betrapt is door een undercover agent. Auch.), maar ook dacht ik weer even met veels teveel plezier terug aan een concert van Georgie in de Arena – aka de galmbak – in Amsterdam jaren terug.
Maar galmbak of niet, mister Michael klonk dat concert loepzuiver en alle aanwezige meisjes werden weer verliefd. Ten minste, vriendinnetje R. dan, die ook nog beweerde de enige te zijn die nooit doorhad dat George hartstikke gay was. Wat overigens een hoongelach van dat andere roze meisje opleverde die tot ver in Azië te horen was. Dat verhoogde overigens alleen maar de pret. Zeker nadat een paar fijne oudjes uit de Wham!-doos werden getrokken. U begrijpt dat vriendjes P, M, dat andere roze meisje, vriendinnetje E. en dus de onschuldige naïeve R. uit volle borst meezongen.
En vrolijk dat we ervan werden. En dat werd ik vandaag weer, nadat ik alle nummertjes van Georgie op een rijtje had gezet. Vrolijk neuriede ik met de nummers mee. Ten minste, dat deden de opgetrokken wenkbrauwen van de bejaarde vrouw tegenover me vermoeden. Maar aangezien ik altijd denk dat iemand op z’n 65ste wel wat meer heeft gezien, bleef ik gewoon lekker door luisteren.
George redde mijn dag. Zelfs toen bleek dat mijn trein aan het eind van de dag niet reed door een aanrijding. Na ja, afgezien van een kwartier na dan. Want ik zou mezelf niet zijn als ik niet even vijftien minuten benut om op de NS te schelden. Maar ik moet zeggen, na ‘Faith’ kwam alles weer goed.
Dus mocht U ook vanavond niet in een al te goed humeur zijn, luister dan even naar dit nummertje. Even met de voetjes van de vloer en dansen maar.
We dachten dat we ze nooit meer hoefden te dragen. Dat ze voor eeuwig waren begraven, samen met tv-series als Dallas en Dynasty. Maar dat dachten we ook van de legging. En de neonkleuren. En dus kon ook de komst van dit modefenomeen niet uitblijven; de brede schouders.
Je weet dat ‘t echt een hit is als Madonna met een jurkje met brede schouders in d’r nieuwste clip opduikt en op zo’n beetje iedere catwalk zo’n jasje met puntige, brede en andere schouders verschijnt. Al dan niet met schoudervullingen.
Zo lelijk als in de jaren tachtig is ‘t ook weer niet. De breed geschouderde jasjes geven niet hetzelfde bodybuildingeffect meer als in de jaren tachtig en bovendien zijn al die gezellige jurkjes en blazertjes zijn voor de rest best kek en slank gesneden.
En toch is het wennen. ‘t is en blijft toch een jeugdtrauma. Maar goed, dat was de legging ook en die is afgelopen jaren weer massaal aangetrokken. Geldt waarschijnlijk ook voor die brede schouders. dus trekken we vrolijk toch zo’n blazertje aan. Al zullen we nooit meer een Alexis of Krystle worden. Beloofd.
En als U niet weet wie Alexis of Krystle zijn? Shame, shame, shame en kijk daarna naar de video.
Soms heb je van die dagen dat ‘t gewoon niet wil. Je bent verkouden, voelt je met de minuut zieker, staat achter de grootste debiel in town in de rij voor de treinkaartjesautomaat en mist daardoor ook nog de trein. Dan weet je; dit wordt zó niet mijn dag.
En daar heeft iedereen wel eens last van, dus zo bijzonder is het niet. Maar wees blij dat je op zo’n dag niet in Amsterdam woont. Veel Amsterdammers menen d’r namelijk wat van te moeten zeggen als je gezicht op onweer staat of d’r ronduit beroerd uit ziet. En ik kan U vertellen dat dit geen verstandig plan is, als ik een pestpokkenhumeur heb.
Zo heb ik ooit wel eens marktkoopman op z’n nummer gezet in zo’n bui en vanochtend waren twee mannen in een busje aan de beurt. Want braaf stond ik al niezend, sniffend en snotterend te wachten op de stoep tot het voetgangerslicht op groen zou springen. Het busje met de twee mannen stond ook te wachten voor het stoplicht. De chauffeur was zo dom het raampje naar beneden te draaien om vervolgens iets naar me te roepen. Je zou denken dat mensen om kwart voor acht ’s ochtends wel wat beters te doen.
Ik hou namelijk niet van praten op de vroege ochtend. Laat staat dat ik op een opmerking moet reageren, die ik overigens amper verstond, van een man die zijn raampje omlaag draait terwijl ‘ie op een stoplicht stond te wachten. Wat kon ik doen? Simpel. Boos kijken en intussen een ik-weet-niet-wat-jij-bedoelt-gebaar maken. En toen hoorde ik het ‘Kijk toch niet zo boos’ zei de eikel.
Intussen begonnen auto’s achter het busje te claxonneren. Bovendien was mijn bijzonder kleine portie geduld al lang op. Vooral nadat ik geconstateerd had dat zijn stoplicht op groen was gesprongen. Inderdaad, vandaar de toeterende auto’s. En aangezien zijn bijrijder mijn pestpokkenhumeur ook bijster interessant vond, merkte die nono het ook niet.
Er restte mij maar één ding; rustig te wijzen naar het stoplicht en keihard te roepen ‘het is groen!’ De chauffeur schrok d’r van, trapte op het gas en ging d’r als een dolle vandoor. Het zag d’r best grappig uit en voorzichtig krulden mijn mondhoeken op. ‘Het is ‘m toch gelukt’ zei een andere vrouw die met met mij op het groene stoplicht stond te wachten. Ik knikte. Het stoplicht sprong op groen en samen wandelden we het zebrapad over. En even, voor heel even, was mijn pestpokkenhumeur ietsje minder.
Maar shtttt, niet tegen de jongens in het busje vertellen … After all, blijven het toch scrubs. En als je dat niet weet wat dat zijn, moet je maar eens even deze videoclip bekijken van TLC.
Recente reacties