I love New York

Het motto van New York is: I love New York. En na een lang weekend in diezelfde stad kan ik niet anders dan het daar volmondig mee eens zijn. Want oh boy, wat was het daar dolle pret.

Het begon allemaal afgelopen woensdagochtend. Vanaf Schiphol vertrokken mijn ouders, vriendlief en ik met ‘t vliegtuig naar The Big Apple. Geen grote straf, want het enige wat we hoefden te doen was op onze stoelen zitten en filmpjes en tv-series kijken. Onderwijl een happie eten en een wijntje drinken en voor we het wisten landen we op JFK in New York. Best aardig, gezien mijn staat van moeheid.

En dat landen op Amerikaanse bodem ging best aardig. Amerikaanse douanebeamten staan niet bekend als de aardigste mensen ter wereld, maar ze waren – niet schrikken- best vriendelijk. Maar dat kan ‘m ook liggen aan een Esta-formulier wat je al voor je Amerikaanse reis thuis kan invullen. Aan de hand van dat digitale formulier wordt bepaald of jij toestemming krijgt om naar de VS te vliegen. Dus niet grappig zijn en antwoorden dat je een terroristisch verleden hebt, want dan kom je geheid ‘t land niet meer in.

Maar goed; ik had toestemming. Maar goed, ik heb dan ook geen terroristisch verleden. En de rest ook. Maakt het wel zo makkelijk. Zelfs de koffers arriveerden daarna ook nog snel snel. U begrijpt; onze toegang tot NY was nog nooit zo gladjes verlopen. Ook de gereserveerde taxi kwam zelfs op tijd aanrijden. En dat betekende weer dat we ook weer snel in NY waren.

En het was fijn om daar weer te zijn. First, omdat niets natuurlijk tegen de skyline van Manhatten opkan. Twee, omdat de stad nooit slaapt. Altijd en overal is het druk. Dat is best gezellig. Zeker als je op de zestiende verdieping van het Waldorf Astoria slaapt, want daar is het wel lekker rustig.

Weten hoe de rest was? Lees dan morgen maar weer even verder …

En dan doen we in het kader van Ny nog even dit clippie d’r in:

I love New York. En mijn haar.

Ja lieve mensen, zo blog je over je over het feit dat je op het punt staat voor een lang weekend te vertrekken naar New York en zo ben je vandaag al weer terug. Voor het geval u zich afvraagt hoe het was? Het was geweldig. Awesome zelfs.

Hoe leuk doe ik morgen uit de doeken, want daar ben ik nu net iets te wazig door een jetlag, maar U krijgt een update.

Tot zover moet U het even doen met een clippie uit wat wel de geweldigste musical ter wereld moet zijn; ‘Hair’.. Zonder al teveel verklappen aan mijn generatiegenoten ( die babyboomers kennen ‘m natuurlijk wel – maar zoveel lezen die ook alweer niet mijn blog) … Ik zeg jaren zestig, hippies, fijne muziek, mooie mannen, aantrekkelijke vrouwen, blote lijven en een publiek dat danst op een podium.  Nieuwsgierig? Kijk dan morgen vooral weer even hier.

Oh. en die acteurs lopen dus echt zo door de zaal tijdens de voorstelling.  

A lovely day

Na een uitermate stressvolle dag gisteren, ben ik – voor mijn doen dan- best ontspannen. Sterker nog, ik heb d’r weer zin an.  Wat zeg ik? Ik kan weer lachen. En dus beginnen we deze dag met een gezellig plaatje.  Smelt vast letterlijk en figuurlijk het ijs.

New York, New York

Nog eventjes wachten en dan? Dan ga ik naar New York. Samen met vriendlief en ouders. Niet zo lang, maar net lang genoeg om heule leuke dingen te doen. Wat dacht U van een voorstelling op Broadway, een goede shopsessie in Bloomingdale’s of een tentoonstelling in het Metropolitan Museum.

Wordt U al jaloers? Ja? Mooi. Zou ik ook zijn.

De koffer is al gedeeltelijk ingepakt. Niet al te vol, want d’r moet natuurlijk wel weer veel gezelligs mee terug. Misschien een Ipad, een E-reader of een Marc Jacobs tas. Misschien ook niet, maar dat zien we daar wel. Genoeg te zien overigens. Zelfs voor iemand die d’r al een paar keer is geweest, zoals ik. Gelukkig vriendlief niet, dus is d’r ten minste weer een goede reden fijne foute toeristische foto’s te maken op het Empire State Building.

Maar voor nu moet ik nog even heul hard werken, die Ipad moet natuurlijk ergens van betaald worden.

Voor alle Nederlandertjes die daarna ook nog heel hard moeten werken, dan maar even dit nummer van Frank Sinatra als troost:

Rode Wijn & Dansmuziek

Mijn arme buren. Die zullen vannacht waarschijnlijk geen oog dicht hebben gedaan vanwege de eurovisiesongfestivalhits die uit de speakers schalden en ons keiharde gekrijs die ik en mijn vrienden produceerden om boven datzelfde lawaai uit te komen. U begrijpt: we hadden weer eens een feestje.

En aan een feestje waren we wel weer toe na een hectische drukke werkweek en een hondje dat ingeslapen moest worden. Bovendien waren vriendjes N. en M. net veilig terug gekeerd van hun rondreis in Afrika, zijn vriendjes F. en H. lekker assertief bezig, vriendinnetje A. net d’r vakantielover gedist en vriendlief? Na ja, die is altijd in voor een feestje.

En dus begonnen we nog heel fatsoenlijk met een borrel. Maar al snel vloeide de wijn sneller en sneller. Dat tempo ging alleen maar harder na het dinertje. Het volume van de muziek werd opgeschroefd, de tafel aan de kant geschoven en de hakken werden uigeschopt voor het betere danswerk. Op – natuurlijk – Turkse popmuziek en de onvermijdelijke Eurovisiesongfestivaltoppertjes. Al moest vriendlief vast even slikken toen ‘ie me los zag gaan op ‘My Number One’ van Helena Paparizou.  Maar de schat doorstond het dapper.   

Tot diep in de nacht werd er gedanst en tientallen foto’s gemaakt. Tot de wijn bijna op ( met de nadruk op bijna ) was, vriendinnetje N. op mijn bed crashte en ik ook moeite kreeg om het muzikale tempo bij te houden.

Vanochtend bekeek ik het visuele resultaat op de foto’s. En kon maar één ding concluderen: aan onze rode konen en de lach op de gezichten te zien was het een mooi feestje. Nu maar hopen dat de buren er ook om kunnen lachen.

En om even in de stemming te blijven, hier is ‘ie dan nog een keertje: My Number One

Dag Noa.

Het was al een oude tante van 13 jaar en ze schijnt heel rustig ingeslapen te zijn. Althans, volgens palief dan, die zo dapper was om bij d’r laatste minuutjes bij de dierenarts te zijn. Maar wat heb ik d’r vandaag om gehuild. En wat ga ik die rare ADHD-hond met d’r gekke oren missen.

Maar haar lijf wilde niet meer en alle negen levens waren opgemaakt. Het is goed zo. Dag Noa. Veel plezier in doggy heaven.

America’s Next Top Model – deel 2

Maandagavond, America’s Next Topmodel avond. Met dank aan RTL5 kunnen we weer genieten van het tweede deel van deze zogenaamde modellentenscouting. In de voorgaande aflevering zijn een stelletje potentiële modellen geselecteerd. Prachtig. Nu kunnen we beginnen met de meisjes die elkaar afmaken. Catfight alert!

En het begint al fijn in de villa in Los Angelse waar ze mógen wonen. D’r is namelijk een transseksueel in tha house en d’r zijn natuurlijk altijd een paar van die wijven, vers van de bible belt geplukt uit het zuiden van Amerika, die dat reuze shocking vinden. ‘Wat zou ze tussen haar benen hebben hangen?, voert dan ook de boventoon in de gesprekken die de gristenmeisjes in minsicule bikini’s met elkaar voeren in het zwembad.

Entre nous gesprekken in het zwembad voeren blijkt overigens een stuk makkelijker dan in het echt ondervraagd te worden door één van de juryleden van America’s Next Topmodel. Het schijnt namelijk dat het heel moelijk is om antwoord te geven op vragen als ‘Stel,  ik fotografeer je van links, hoe moet jij je hoofd dan houden?’

 …. Giechel. Voor uw informatie: dat was het antwoord.

Het zullen de zenuwen wel zijn.

Maar dat was natuurlijk niet het einde. D’r werden cadeautjes uitgedeeld. Natuurlijk met een tekst ‘die de modellen-in-spe aan het denken moeten zetten.’ Aha. Nu heb je altijd meisjes die daar niet over willen meedenken. Too bad, dat moeten ze wel.

 Gelukkig was daar de fotosessie. God verhoede dat ze tinderdaad e lang na moeten denken over dat tekstje wat gratis en voor niets bij dat cadeautje werd geleverd.

Het onderwerp van de volgende fotosessie? Het veranderende beeld over een Amerikaan. Want Obama in het Witte Huis. En die is natuurlijk in de ogen van een Amerikaan best zwart. Heul progressief ook. Goed, allemaal voor de wapperende Union een verschillend type Amerikaans Mens vertegenwoordigen, moet toch best te doen zijn …

En daarna kwam natuurlijk de ultieme beoordeling. Marjorie, de ultieme Franse immigrante (ja- frans!) , kreeg een mooie review, dat ding daarna in die tweetygele jurk niet, en de twee daarna-die-we -ons-niet-meer-kunnen-herinneren wel.  Vervolgens kregen we een gezellie opmerking dat een model een lelijke knie had. Degene daarna had geluk:’you look like Bridget Hall.’( Bridgett Hall is good). En de persoon die na Bridget volgde was de lul. Die daarna ook. Degene daarna niet. Maar die werd voor militair uitgemaakt. De volgende moest d’r haarband afdoen en ‘t aziatische meisje erna was te sexy. Juist. Het meisje daarna was prachtig, maar kreeg toch een extra detour van Tyra. En de laatste twee?

Sorry.  Mijn hoofd zit te vol. Het is Te Veel.

Gelukkig gaat d’r iedere aflevering ééntje.

Het was een keuze. Tussen twee ghettogirls. Niet zo’n grote verrassing: degene in de gele jurk móest weg.  Gele kanaries hebben we per slot van rekening al genoeg op deze wereld. En ze heten Tweety. Geen model.

Wil je alvast een voorproefje van volgende week? Kijk:

Winterdip.

Ergens in januari slaat ‘ie bij mij altijd toe: de winterdip. Niet te verwarren met een depressie waar je jezelf het liefst van een willekeurige flat wil gooien, maar gewoon een dip.

Wat houdt die dip dan in? Geen energie, altijd koud, heel veel klagen, in de spiegel kijken en constateren dat je er dag in dag uit vaal en bleek uit ziet, daar weer over zeuren en vooral, maar heel erg vooral, hunkeren naar de lente. Naar warmte, naar zon, zonder sneeuw. Maar dat gaat eind januari nog niet gebeuren. Tot mijn grote verdriet. En dat lieve mensen, is de oorzaak van mijn winterdipprobleem.   

Is geen pretje hoor, z’n winterdip. Zo ben ik bepaald geen aanwinst op een gezellig feestje of een leuke borrel. Geef me twee wijn en ik  ben eindeloos aan het zeuren over wat er allemaal mis is met de winter, met mij en met de rest van de wereld. Een journaal kijken? Hou op, schei uit. Ik barst al in huilen uit van al die Haïtianen die heel errug ongelukkig zitten te wezen op hun eiland na die aardbevingen. Niet dat het daarvoor als één van de armste landen ‘t leven een feest was, maar toen leefde tenminste de meeste familie nog en hadden ze min of meer een dak boven hun hoofd. 

Dat is pas erg. Relativeert ook wel lekker. Tot ik weer naar buiten kijk en constateer dat het nog steeds koud is. En ik nog steeds moe ben. En chagrijning. Nee, dat schiet niet op.

Maar gelukkig is er een oplossing. Jazeker. In de vorm van een winterslaap. Jazeker mensen, niets geen moeilijk sociaal leven. Gewoon fijn op de bank,  de verwarming op 25 graden en met de laptop op schoot een donatie doen op gironummer 555. Zo asociaal ben ik nou ook al weer niet. De rest van de mensheid zal even moeten wachten tot het lente wordt. Weltrusten. Maken jullie me dan wel even wakker over een paar maanden? 

Val ik alvast even in slaap van dit nummer:

America’s Next TopModel

We hadden even Benelux Next Topmodel, daarna Australia’s Next Topmodel, maar niets haalt het bij ‘t origineel; America’s Next Topmodel.

Dat is zo’n modellentalentenjacht die ooit in ‘t leven op tv werd geroepen door een ‘t voormalige supermodel Tyra Banks. De idee? Gooi een oproep de deur uit met de vraag welke meisjes zich willen aanmelden voor een modellenwedstrijd. Selecteer zo’n stuk of twaalf potentiële talenten en laat hun afvalrondes volgen op tv.

Fascinerend is het. Niet vanwege dat ‘zogenaamde inkijkje in de modellenwereld.’ Neuh. dat geloven we allemaal wel. Daar is het altijd hetzelfde gezeik over symmetrie, het juiste figuur en een model dat niet jankt. Wat juist zo leuk is aan ANTM ( Wen er maar aan,  want dat is de afkorting van America’s Next Topmodel) is dat de meeste modellen juist totaal niet gescand zijn op hun mogelijke modellenlooks.

‘Wat?’ zult U misschien denken. Maar mag ik U er even aan herinneren dat we het hebben over een tv-programma? En dan wil je geen modellen van maat 32 zien die o zo braag zitten te wachten op een volgende opdracht. Nope, vuilbekkende, met elkaar zoenende modellen willen we zien. Levert namelijk veel leukere tv op.

En dit nieuwe seizoen gaat – als we de berichten mogen geloven- ons niet teleurstellen. Men neme een transeksueel en een opnameperiode in het immer spannende Amsterdam en dat kan wel eens een heul errug gezellige reeks worden. Denk catfights, roddels en allerlei andere gemene ruzies. En dan maar hopen dat ‘t ook een beetje een normale winnares oplevert.

Hoe dan ook. It’s going to be a blast. America’s Next Topmodel? Ik zit er klaar voor. Benieuwd? Deze maandagavond om half negen op rtl 5 kan je ‘t eerste resultaat zien.

Enne, hier alvast even een voorproefje:

Uggly Uggs

Ik had gezworen ze nooit aan te trekken, verfoeide ze tot en met en voerde vele, vele discussies met mensen die al lang bekeerd waren. Maar het is gebeurd, ik ben er keihard voor gevallen: Uggs. U weet wel, die lekker plompe Australische laarzen met schapenbont.

Want wat vond ik ze lelijk. Wat nou, sierlijke damesschoenen? Dit waren schoenen om mee in de Australische outback te stampen. Geschikt voor cowboys, maar niet voor iemand als ik in Amsterdam.

Dacht ik. Want oh boy, wat zat ik fout.  

Het begon op een winterse maandag voor Kerst. Vriendlief en ik besloten die maandag nog de laatste cadeautjes voor de feestdagen te halen. Niet zo verstandig gezien de dikke pak sneeuw en de kater die ik met me meezeulde. Tel daarbij op dat ik een paar laarzen aanhad die lekten en U kunt zich ongeveer voorstellen hoe vrolijk ik werd van mijn koude voeten.

Gelukkig was daar De Bijenkorf. Megadruk, maar wel megawarm. En voor we het wisten belanden we op de schoenenafdeling. Niet alleen omdat ik van schoenen hou ( ik heb niet voor niets alleen al een schoenenkast), maar uit noodzaak. Alles was prima, zolang ik maar van die natte, koude voeten afkwam.

En daar stonden ze; een tafel vol Uggs. Oh, wat vond ik ze lelijk. Maar wat voelden ze warm aan. En gut, dat profiel van de schoenen zou d’r ook wel voor zorgen dat ik overeind bleef op de sneeuw.  Vertwijfeld keek ik achterom naar vriendlief die er maar eens lekker bij was gaan zitten. De beste man wierp er één blik op en sprak toen de verlossende woorden; ‘ze zien er wel warm uit.’

Meerdere opties hield ik in de lucht. ‘Die glimmen’ riep vriendlief bij de aanblik van de nieuwste trend Uggs. ‘Maar die vind ik best wel mooi’ zei hij terwijl ‘ie met een schuin oog naar het Bailey Button model(zie foto)  keek. Verrek, die had ik nog niet gespot. Dat model was best om aan te zien. En zag er vooral warm uit. Huppelend liep ik ermee naar de verkoopster.

‘Hebt U deze nog in maat 41?’ vroeg ik aan d’r. ‘Nee lieverd, alles wat daar staat zijn de laatste’ antwoordde ze in onvervalst Amsterdams accent. En toen voelde ik ‘m; een steek van teleurstelling ging door me heen. En dat vanwege Uggs. Ik kon mezelf niet geloven. ‘Maar wat is dit voor maat?’ zei de beste mevrouw en keerde daadkrachtig de schoen om. En daar stond ‘t; maat 41. ‘Zal ik de ander ook maar even halen’ grijnse de mevrouw.

En wie de schoen past, trekke hem aan. Maar oh, wat zat die schoen lekker. ‘Ze lopen als pantoffeltjes’ riep ik tegen vriendlief. ‘Nou, ik vind ze ook best wel aardig’ zei de beste man.  En dus bleven de schoenen aan. De dag daarop ook. En die dag daarna. Sterker nog, zelfs de Kerstdagen heb ik doorgebracht op mijn Uggs. Het was een comfortabele kerst.

Dus ik neem volledig mijn woorden terug; Uggs zijn de beste dingen die me op schoenengebied zijn overkomen. En daarbij is het de warmste winter voor mijn voeten ooit. Bovendien heb ik in tijden niet zoveel complimenten gekregen over … mijn schoenen. Al vind ik ze nog steeds lelijk. Maar let’s face it: de ug van ugly zit niet voor niets in Uggs. Maar dat kan me niets bommen. Mijn voeten zijn me dankbaar. En daarvoor mag je best van je geloof vallen.