Om maar even met de deur in huis te vallen: wat was het een hondenweer vanochtend. Het was pikkedonker, daarbij regende ‘t keihard en bovendien was ‘t ook nog eens bloody koud. Kortom, alle ingrediënten voor een pesthumeur waren aanwezig.
Collega’s regenden nat op de fiets, treinen hadden vertraging door de regenval en files ontstonden na ongevallen op de weg. Niet iets om blij van te worden voor het weekend. We wilden naar ons warme bed en naar een huis met een verwarming.
Gelukkig begon in op mijn werkplek in Den Haag na negen uur de zon te schijnen, werd een natgeregende collega weer opgewarmd door mijn wollen vest en schenen de treinen volgens de NS weer volgens schema te rijden. Dat U het even weet.
Maar mocht U nog steeds bloedchagrijnig en natgeregend achter Uw bureau zitten? Luister dan even naar dit nummertje; ben je zo weer boven Jan. Met dank aan de Muppets en hun parodie op Bohemian Rhapsody.
‘Zullen we naar die film 2012?’ opperde vriendlief dit weekend. Dat wilde ik wel. Een film over het einde van de tijden met veel special effects en John Cusack in één van de hoofdrollen, dat leek me wel wat. Bovendien heb ik ooit eens de soortgelijke film Independence Day overleefd, dus dit moest ook lukken. Hoe erg kon het per slot van rekening zijn? Nou, heel erg dus.
Mind you, het begon veelbelovend in de bioscoop. In de grote zaal begon de film fijn op tijd te draaien. Vriendlief en ik hadden een goed plekje, genoeg beenruimte en ieder een grote beker cola in de hand om de nadorst van alle wijn tijdens de borrel en het diner te verdrijven. We zagen spannende openingsbeelden, een fijne John Cusack en een acteur die zo’n superslimme geoloog speelde, die ontdekte dat de aarde op ontploffen stond. Van binnenuit. Dat hield een hoop gezever in over verschuivende aardkorsten en de omkering van magnetische polen, maar als je dat niet teveel op je liet inwerken, ging dat ook best goed voor een alpha-meisje zoals ik.
Tot het geluid van de film uit ging. Inderdaad, uit. ‘Ik wil mijn geld terug’ gilde al meteen een slim iemand in de zaal die blijkbaar gewend was meteen het maximale voordeel uit een ongelukkige situatie te halen. ‘Speel jij die ene met het zwarte haar, synchroniseer ik die blonde’ grijnsde vriendlief. Hij kon nog lachen. Toen nog wel, want na anderhalve minuut knalde het geluid weer door de boxen. En constateerde ik hoe de film zou verlopen, wie dood zou gaan en wie als overlevenden de ruimte in werden geschoten. Want de wereld zou vergaan, weet U wel. Hoe bedoel je, voorspelbaar?
Tien minuten later was het weer hommeles. Nog niet met de wereld, maar wel met het geluid. Dat bleef weg en het humeur van de meeste bezoekers ook. Sommige bezoekers beenden meteen naar de kassa om verhaal te halen, anderen pakten resoluut hun jas en vertrokken en de pubers in de zaal begonnen elkaar uit pure verveling maar met popcorn te bekogelen. ‘En nu vind ik het echt niet leuk meer’ bromde vriendlief, die intussen echt zijn geduld begon te verliezen. ‘Dit duurt echt te lang’ voegde hij er al aan brommend aan toe.
Overigens vond ik de situatie in de bioscoop behoorlijk amusant. Eerlijk toegeven; ik was er inmiddels achter dat ik alleen maar het einde van deze stomvervelende film zou halen met een goede portie Prozac en Ritalin. De reacties van de boze bezoekers waren daarentegen wel vermakelijk. Het ontstemde gezicht van vriendlief ook. Zeker nadat het personeel de film toch weer konden laten draaien, maar wij acuut een kwartier later een scherm voorgeschoteld kregen met het woord ‘Pauze’. We waren namelijk in Leeuwarden en daar, lieve mede Amsterdammertjes, doen ze nog aan een pauze tijdens een bioscoopfilm. Onbetaalbaar.
‘Hoe lang duurt deze film nog’ zei vriendlief dan ook in diezelfde pauze. Snel vond ik het antwoord op het mobiele internet en constateerde dat de film toch echt 158 hele lange minuten duurde. ‘Wat, dik twee-en-een-half-uur?’ riep vriend ontstemd. Ik knikte bevestigend. We keerden nog wel terug naar de zaal, want we zijn de lulligste mensen niet, en zagen hoe de wereld verslonden werd door grote tsunami’s, ontploffingen en aardbevingen. Zag er gelikt en spectaculair uit, dat dan weer wel. Denk aan een combinatie van special effects uit Titanic en Independence day ( die overigens ook gemaakt is door de regisseur van 2012, Roland Emmerich.)
Als je daarvan houdt, zit je gebakken. Maar als je meer van de films bent met diepgang, een goed plot en echte humor, dan zou ik ‘t vooral overslaan. Hadden wij ook moeten doen. Al zijn we wel vertrokken, net voor het einde. Want dat de wereld verging, dat wisten we al. Met of zonder geluid.
Toch zelf oordelen? Be my guest en werp eens een blik op de trailer.
We hoopten dat de dag nooit zou komen en dat haar talkshow voor eeuwig door zou gaan, maar presentatrice Oprah Winfrey heeft toch echt ‘t einde van haar loeipopulaire talkshow aangekondigd. In september 2011 is de laatste aflevering te zien. Rumor has it dat de show daarna wel eens verplaatst zou kunnen worden naar de eigen kabelzender van miss Oprah.
Misschien precies de reden dat ze stopt met de uitzendingen op de nationale zenders, want een eigen show op je eigen zender is natuurlijker véél lucratiever. Zeker als je bedenkt dat momenteel 7.1 miljoen Amerikanen dagelijks afstemmen op de show. Tel daarbij even het feit op dat de show in 145 landen wereldwijd wordt uitgezonden en je hoort de kassa’s rinkelen.
In ieder geval hoeven we niet lang te wachten op het antwoord op de vraag waarom our dear Oprah stopt met de langstlopende talkshow ooit in de VS. Mind you, 23 jaar is lang. Heel errug lang. Ergens later vandaag maakt ze bekend wat de reden is van haar beslissing.
En laat dat een goede reden zijn, want ze maakt ons verrekt ongelukkig hiermee. Het is een ijkpunt iedere dag, something to talk about met je moeder, (gay)vriendjes en vriendinnen. We willen celebs zien, die hun hart uitstorten op de bank bij Oprah, wonderkinderen horen zingen, Dr. Oz die ons medisch advies geeft en een Oprah die dagelijkse updates geeft over hoeveel milligram ze is afgevallen.
Dat, lieve mensen, moeten we vanaf september 2011 gaan missen. Tenzij we straks misschien toegang hebben tot Oprah Winfrey Network (OWN). Dan neem ik vandaag nog een abbonnement op digitale tv.
Gelukkig hebben we de website, het blad en de hilarische interviewmomenten nog. Mijn favoriet? Dat interview met die weirdo van een Tom Cruise die al springend op de bank verkondigde hoe ont-zet-tend veel hij van zijn nieuwe lovah hield. Een collectieve plaatsvervangende schaamte overviel de wereld. Kijk en huiver.
Depressief door het herfstweer? Dan kan jij ook wel een opbeurend filmpje gebruiken. Geloof me; dit filmpje werkt echt. Heb ik meteen uitgetest nadat vriendje P. zo lief was om dit per mail naar dat andere roze meisje en onze vriendinnetjes R. en S. te sturen.
‘Glazenwassert’ was de titel van het filmpje. Je zou door de titel bijna vermoeden dat het van Nederlandse makelij is, maar niets is minder waar. Het filmpje is afkomstig uit een Britse tv-serie, Smack the Pony, die aan elkaar hing van geestige sketches. Bedacht en gemaakt door vrouwen. Dus mocht U ooit nog een man horen beweren dat vrouwen niet grappig kunnen zijn, raadt hem dan vooral dit clipje aan.
De meisjes vinden dit filmpjes vast nog ietsje geestiger. Lacht U even mee, want voor je ‘t weet ben je weer uit die depressie. Enne, doe glazenwassert de groeten van me.
Niets vermakelijkers dan een diplomatieke rel. Dit maal tussen Ierland en Frankrijk. Gaat het om landsgrenzen? Pas du tout. De invoering van de EU-grondwet? Bloody hell no! Het feit dat de Fransen weer eens klagen over de belabberde Ierse culinaire staat van dienst? Don’t think so. Lieve mensen, het gaat om een VIP-box. That is, als het niet om een hoax gaat.
Maar we gaan er niet van uit, want dit verhaal is simpelweg te onderhoudend. In het kort? Preseident Sarkoxy van Frankrijk besloot namelijk dat hij het wel eens aardig vond om de interland tussen Frankrijk en Ierland te aanschouwen in het prachtige Ierland. Verdorie, wat een eer voor die Ieren. Meneer Sarkozy besluit Parijs te verlaten om een wedstrijd te kijken op godbetert het continent met de allerslechtste keuken denkbaar. Hallo, dan is het toch niet zo vreemd dat je het zaakje eens goed wilt aanschouwen in een VIP-box.
Want als president een beetje tussen het Ierse gepeupelte zitten? Geen denken aan. Daarbij is het natuurlijk wel de bedoeling dat alle Ieren de beste man een beetje goed kunnen zien. Zo’n hoog bezoek maken ze daar vast niet vaak mee, n’est ce pas? En dus kreeg één of andere hoge ambtenaar de opdracht dit eens te gaan regelen. Had hij ook weer wat te doen.
‘Up their bloody French ass,’ moeten de Ieren hebben gedacht en gaven vervolgens schriftelijk een iets andere invulling aan het begrip ‘VIPbox’ dan de Franse jongens. Of de Fransosen een VIP box blieften van 30 of van 60 centimeter. Hing maar net af wat voor uitzicht Sarkozy zin an had. En daar zijn de Fransoosjes op z’n zachtst niet trés content mee. Ze dreigen nu op het hoogste niveau die stoute, stoute Ieren aan te pakken. En die VIP-box? Die willen ze niet meer. Sarkozy heeft laten weten in Parijs te blijven. Lekker puh!
En die Ieren? Hen interesseert het geen ruk. Die wachten hoogstwaarschijnlijk al jaren voordat ze zich weer konden wagen aan een goed potje Fransen beledigen.
Ok lieve mensen, hoax of niet, het wordt even tijd om even te schuddebuiken van het lachen om vrijdagmiddag. Klik hier.
Eén van de favoriete vragen die mensen elkaar graag stellen is; ‘waar was jij tijdens de vult-U-zelf-maar-in.’ Zo was de moord op John F. Kennedy in 1963 een ijkpunt. De eerste mens op de maan ook. Heel gezellig, maar vooral heel errug voor mijn tijd. Gelukkig geldt dat niet voor die gebeurtenis die op deze datum twintig jaar geleden plaats vond; de val van de Berlijnse muur.
Even voor de leken zonder enig vorm van historisch besef onder ons: dat was die muur die op 13 augustus 1961 werd opgetrokken als grens tussen Oost- en West-Duitsland en een symbool werd voor de Koude Oorlog tussen Oost en West. Lees Rusland en Amerika. De muur was zo’n 45,3 kilometer lang en zo’n honderd meter breed. Ja, probeer daar maar eens over heen te komen vanuit Oost-Duitsland. Aardige jongens waren ‘t ook niet, daarbij die Oost-Duitse grens. Mochten d’r mensen een serieuze vluchtpoging ondernemen, dan werd je toch echt neergeschoten. Zo’n tweehonderd mensen hebben zo’n vluchtpoging niet overleefd.
Wat vonden we dat Oost-Duitsland en de muur toch doodeng in het Westen. Gut, iedere avond werd er in het Jeugdjournaal altijd een stevig potje over gerapporteerd aan het kleine grut. Fascineerde me mateloos. De berichtgeving werkte ook. Ik was d’r heilig van overtuigd dat alles in het Oosten grijs was en dat er zoveel zielige kinderen woonden omdat ze van die communisten vast niet met Barbies of met Lego mochten spelen.
Kunt U zich voorstellen toen ik de eerste beelden als negenjarige, want dat was ik toen op 9 november 1989, op de bank voor de tv zag op het journaal dat de eerste mensen uit Oost-Duitsland over de grens gingen, de muur opklommen en de Oost-Duitse douanebeambten machteloos toekeken. ‘Je bent getuige van een historisch moment’, bromde mijn vader. Ik zal vast braaf geknikt hebben en weer verder zijn gegaan met tv-kijken.
Want dat is precies wat ik ga antwoorden als mensen vragen waar ik was toen de Berlijnse muur viel. Nou gewoon, ik zat -heel saai- voor de tv. Maar ik had vast een beter zicht dan de mensen die zich de mens op de maan moeten herinneren.
Ken je dat gevoel? Dat het ’s ochtends vroeg nog pikkedonker is buiten? Dat het regent en waait en dat je het liefst nog een keer wilt omdraaien in bed? En dat je toch nog een keer op de snoozefunctie van je wekker drukt, omdat je geen zin hebt om je warme bed uit te stappen? Mooi, dan snappen we elkaar.
Want dat gevoel heb ik al iedere ochtend van deze week. Daar word je niet vrolijk van. Vooral omdat ik telkens te lang in bed blijf liggen, vervolgens weinig tijd heb om te douchen én te ontbijten en daarna nog harder moet rennen om achtereenvolgens een tram, een overvolle trein en een nog drukkere tram te halen. En dan is het niet ééns negen uur.
Blij word je er niet van. Zeker niet als je het drukt hebt op je werk. Te druk, als ik eerlijk ben. Niet dat ik de enige ben. want door de bezuinigingen draaien veel bedrijven met onderbezette afdelingen en zo helpen we elkaar lekker van de regen in de drup. Letterlijk als figuurlijk, als je de regen buiten ziet. Dank U wel kredietcrisis.
Is d’r een zonnestraaltje? Maar natuurlijk. Niet in de vorm van het weer, want we blijven natuurlijk wel in Nederland. Maar omdat het bijna weekend is. Jazeker, nog één dagje en dan kunnen we weer doen wat wel zelf willen. Dat is op zaterdag- en zondagochtend zo lang mogelijk in een warm bed te blijven liggen. Zonder wekker. En dat lieve mensen, is wel een vrolijk nummertje waard.
‘Nog veel plezier op deze treurige dag’ zei de eigenaar van de videotheek tegen vriendlief en mij nadat we een paar dvd’tjes op deze triestige zondagmiddag hadden ingeslagen. Met z’n drieën keken we nog eens naar buiten. Naar de regen die tegen de ramen van de videotheek sloeg en fietsers die moedige pogingen ondernamen om tegen de wind in te fietsen. ‘Het is écht herfst’ constateerden we. Al heeft herfstweer ook zijn voordelen.
Zo kan je de hele dag volstrekt gelegitimeerd voor de tv hangen. Gewoon omdat je buiten de keus hebt tussen wegwaaien of natregenen. Met een beetje pech heb je van beide last. Geen gezellige optie. Nee, dan liever voor de tv. Met een gezellig dvd’tje. Mocht U zich vervelen op deze zondagmiddag? Kijk eens naar een film als ‘Duplicity.’ Best een aardige film met als grote plus dat acteur Clive Owen erin speelt. Nu ik er zo over nadenk zijn álle films met Clive Owen aan te raden.
De boekenwurmen onder ons kunnen d’r gezellig – jawel- een boek bijpakken. Het liefst voor een knapperend haardvuur, een plaid over je schoot, een glaasje wijn en een tevreden slapende hond aan je voeten. Maar aangezien ik niet in het bezit van een open haard, een plaid of een slapende hond moet ik het doen met een CV, een CV en nog eens een CV. En dat boek natuurlijk. Een aanrader? Lees gezellig een thriller als ‘Kind 44′ of ‘Huid’ van Mo Hayder. Thrillers bereiken nu eenmaal meer het gewenste bibbereffect als het donker wordt en de wind rond je huis giert. Wel alvast even de prozac in huis halen, want extreem depressief is ‘t wel.
Ook kan je, net als ondergetekende, besluiten je laptop erbij pakken. Of je Mac of je pc of andere digtale ongein, net wat U wilt. Kan je gezellig twitteren, faceboeken of leuk een blogje tikken. Met een geschikt muziekje erbij. Dat dan weer wel. Kent U David Gray? Nee, zou U wel moeten doen. De beste man heeft net een nieuw album op de markt geknald met gezellige melancholische ballads. Sluit naadloos aan bij het herfstweer. Wijntje erbij en dan kunnen we met zijn allen best dat hondeweer aan.
En anders moet je gewoon denken aan een advies wat een therapeut ooit gaf naar aanleiding van een vraag wat mensen moesten doen om uit hun najaarsdip te klimmen. ‘Je moet maar denken’ zei de schat. ‘Het wordt vanzelf zomer.’ En zo is het. Al bewijst het wel dat elke idioot een therapeut kan worden.
Nog even zwelgen in het trieste herfstweer? Geen probleem. U hebt nog even, want volgens buienradar.nl is heel Nederland bedekt met één groot wolkenveld waar alleen maar regen uitvalt. Zwelgt U even mee?
Soms heb je van die modeverschijnselen die maar niet uit willen raken. Zo wil de skinny jeans maar niet verdwijnen, maar aangezien die nog enigzins aanvaardbaar is, kan daar mee geleefd worden. Waar niet geleefd mee kan worden, is het feit dat de rugzak nog steeds fanatiek gedragen wordt door een groep mensen. En ik zie ze. Heel. Erg. Vaak.
Hebt U al medelijden? Nee? Nou, dan begin ik eerst maar eens met Het Grote Waarom. Laten we wel zijn, wat de wikipedia ook zegt; de rugzak is een uitvinding uit het jaar nul van ongetwijfeld één of andere gek die z’n handen vrij wilde hebben als hij iets avontuurlijks wilde doen als bergbeklimmen of wandelen. Zo lekker als je de handen vrij hebt in de natuur. En in diezelfde natuur had de rugzak ook moeten blijven. Kijk, een willekeurige eekhoorn kan nog hoog de boom inschieten, een konijntje kan in zijn hol kruipen en een vogel kan gewoon wegvliegen. Wij gewone mensen kunnen dat daarentegen niet.
En als je nou denkt: ‘Zo, wat doet dat kreng lullig over rugzakken?’ Ik help je uit de droom. Ook ik heb er mee rond gelopen op de middelbare school. Met een rugzak, ja. Had die dingen in wel tien varianten, want dat was hip. En ik was vijftien. Ere wie ere toekomt; mijn moeder vond het vreselijk. Bless her. Want ik dank onze lieve heer dat het beetje wijsheid wat ik in de loop der jaren heb vergaard, ook inhoudt dat ik inzie dat rugzakken lelijk zijn. ‘A menace to society.’ Niets meer, niets minder.
No offense, maar zag iedereen dat maar. Backpackers zijn nog tot daaraan toe. Ik begrijp volledig dat je niet met een hutkoffer door Australië zeult. Maar dat je als middelbare man met een baard ( let er maar eens op; het zijn altijd middelbare, magere mannen met baard en bril) met een rugzak op pad gaat? Dat is om te huilen. Wat nog veel vreselijker is, is dat veel vrouwen ook nog steeds een rugzak dragen, maar dan de kleine variant. Zie je opeens zo’n grote brede vrouw met een ietepetierig rugzakje op de rug. Dat is ten eerste niet handig, want zakkenrollers zien je van tien kilometer aankomen. Ten tweede; het is gewoon horrible.
Op één of andere manier zie ik die mensen met rugzak nu heel vaak. Want ambtenaren in Den Haag houden van rugzakken. En dus wordt er regelmatig in de tram of in de trein zo’n rugzak tegen je aan geduwd. En altijd, maar dan ook altijd, zit er iets in met scherpe punten. Daar word een mens niet blij van. Zeker niet als de drager-in-kwestie helemaal niets in de gaten heeft. Want zo’n rugzak op de – juist- rug is een aparte entiteit. Zo’n ding dat gewoon zijn eigen weg gaat. Lekker onafhankelijk opstellen van je eigenaar, want dan heeft die ten minste zijn handen vrij. En zitten wij met de rugzak – letterlijk- in onze maag.
Heb je behoefte aan tientallen extra mails per dag. Hunker je naar extra smsjes of zit je springen om meer telefoontjes? Dat kan. En het enige wat je hoeft te doen is in je profiel op Facebook je burgerlijke staat te veranderen. Levert geheid een hoop aandacht op van vrienden, vriendinnen en vooral ex-vriendjes.
Hoe ik het voor elkaar gekregen heb? Gewoon van geen status naar relatie. Meer niet. That’s all. Dat leek me vanochtend een ontzettend goed plan nadat ik het zoveelste vervelende mailtje van een nog vervelender onbekende kerel had gekregen die wel zin had in een digitale flirt. Leuk voor hem, lastig voor mij. En dus besloot ik het gras voor de heren weg te maaien door ze onder de neus te wrijven dat ik toch echt een relatie heb.
Zo gezegd, zo gedaan. Met een druk op de knop was het geregeld. Binnen een paar seconden was ik van geen status ( want god verhoede dat je single invult in je profiel, dan ben je helemaal levend digitaal wild voor wanhopige mannen) naar iemand met een relatie. Tot consternatie van een aantal mensen op Facebook die me zelfs op Hyves wisten te vinden.
‘He Daantje, hoe gaat het met jou? Wat lees ik, heb je een vriend?’ slijmde ex-vriendje nummer 1 die ik overigens al jaren niet meer heb gezien. ‘Ken ik hem?’ smste ex-vriendje nummer 2. Ook andere oud-collega’s, familieleden en vrienden wisten me te vinden. Niet dat ik dat niet kan hebben. Integendeel. Alleen de stroom aandacht die ik met mijn verandering wist te genereren, verbaasde me nogal.
En aangezien ik niets voor me kan houden, moest aan collega A. ook dit verhaal verteld worden. Gelukkig knikte A. begrijpend. ‘Oh, ik heb het ook een keer ‘uitgemaakt’ met mijn vriend op Facebook. Ik deed het precies andersom; veranderde de status van relatie naar geen. Omdat ik dacht; ja, wat heeft de rest van de wereld nou te maken met mijn relatiestatus. Nou, al mijn vrienden belden meteen met de vraag of het uit was tussen mij en mijn vriend. Sterker nog, zelfs mijn vriend belde want ook hij werd al gebeld door vrienden. En nee, hij was niet blij’ vertelde A. grinnikend. ‘Wat heb je gedaan’ vroeg ik d’r. ‘Nou, het maar weer aangemaakt op Facebook’ riep ze lachend.
Juist. En toen realiseerde ik me het; ik zou nooit meer een relatiestatus op Facebook kunnen veranderen, zonder dat mensen er op reageren. Zo werkt het nu eenmaal; je zit op Facebook en dus besta je. Niet onoverkomelijk, krijg je ten minste nog eens mailtjes.
Recente reacties