Mensen die me kennen, laten we die voor de gezelligheid maar familie en vrienden noemen, weten dat ik een mening heb over alles. In de eerste dertig seconden kan ik besluiten of ik iemand aardig vind, een paar schoenen of een huis wil kopen of pret wil hebben op een feestje waar ik in eerste instantie bijna niemand enigzins interessant vind.
Overigens was gisteravond dat laatste het geval. Vriendinnetje M. stuurde me namelijk een paar weken geleden een mailtje met als aanhef ’Daar moeten we heen.’ Daar bleek een feestje te zijn van een mannelijk oud-klasgenootje van vriendinnetje M. die samen met drie andere mede-consultants ( want dat is ‘ie geworden) een borrel gaf in café Dante. Ter ere van dertigste verjaardagen die al een miljoen jaar geleden gevierd hadden moeten worden. Dáár kon ik geen nee op zeggen. Een feestje met pratende overhemden die je én kan pesten én die gratis champagne weggeven? Dat valt bij mij in de categorie ‘meteen doen.’
Maar ja, een week hard werken en een donderdagavond nog gezelliger drinken op de Zeedijk laat zo zijn sporen na. Lees: Ik was doodmoe vrijdagavond. Maar na een etentje met vriendinnetje M. die me met haar grote bruine pretogen aan keek en vroeg ‘of ik toch dan toch echt niet twee wijntjes wilde drinken op die borrel’ ging ik overstag. Ondanks mijn ”het wordt vast heel saai”- gemekker.
Gelukkig maar, want het was bal.
Ja, er waren pratende overhemden. Heel veel zelfs. Maar er was champagne. En barpersoneel die ook nog champagne voor ons open trok toen de champagne tijd al lang voorbij was . En een DJ die gezellige plaatjes draaide en met wie je kon high fiven. Kortom, vriendinnetje M. en ik stonden gezellig op de dansvloer mee te deinen met de muziek en waren intussen pratende overhemden te pesten. Want multitasken doen we zelfs op een vrijdagavond.
En dus was het niet meer dan terecht dat ik vannacht al mijn woorden moest terugnemen en op moest biechten aan vriendinnetje M. dat ik in tijden niet zó’n pret had gehad. Instemmend gegrinnik was goddank het antwoord. Maar na al die pret moet zelfs ik bijkomen vanochtend. Het liefst met een beetje rustige muziek die wordt afgespeeld op mijn Ipod. De eurovisie playlist was aangeklikt, en opeens hoorde ik best een mooie ballad door de woonkamer schallen. ‘Is it over’ van Yohanna stond keurig vermeld in het schermpje toen ik er naar toe holde om te kijken wat voor sentimenteel-meejank-nummer dit nu weer was.
En toen realiseerde ik me ‘t: Dit was de eurovisiesongfestival-inzending van IJsland. Als ik me goed herinner riep ik , tot ongenoegen van tante M. en mijn mannelijke collega G, een week geleden nog: ‘Snel vergeten met die hap.’ Maar wel een nummer die ik, per ongeluk, heb gedownload toen ik het verzamelalbum van alle eurovisieinzendingen van 2009 ( Jaha, zo sneu ben ik nu eenmaal) in Itunes op had opgezocht.
Maar ik neem wéér mijn woorden terug. Ik ga diep door het stof; het is mooi. Ja, het is nog steeds een meejank ballad. En ja, de zangeres had nog steeds een wanstaltige jurk aan. Maar stiekem hadden tante M. en collega G. gelijk: Het is best fijn om naar te luisteren. Al vind ik dat sprookje van Alexander nog steeds de bom.
Die woorden neem ik nóóit terug.
En omdat het een week geleden is dat we zoveel eurovisiepret hadden, dan nog maar even het nummer van Yohanna in de herhaling. Al vind ik het nog steeds op ‘The Great Escape’ van Ilse DeL. lijken. Klik aan en galm gezellig mee:
Pfff ik ben me mentaal aan het voorbereiden op weer een feestje vanavond. Maar hebben we echt mensen gepest? Ik kan het me eigenlijk niet herinneren….
Laat ik het zo zeggen: Er waren in ieder geval een aantal mensen die ons gezelschap op ‘t laatst probeerden te ontwijken, maar daar was jij niet zo van onder de indruk.
He, eindelijk gerechtigheid. Nu nog een Top 40 hit voor Yohanna, want dat is Alexander Rybak inmiddels al wél gelukt.
Nou, ik zou zeggen: START EEN YOHANNA HYVE.
Haha, die bal moest er even ingetrapt worden.