Goodfellas.

Een  filmpje op een willekeurige woensdagavond rond negen uur is prima, vooral als het om ‘Goodfellas’ gaat. Een misdaadfilm uit 1990. Ken je die niet? Eh, dan hou je vast niet van films uit het maffia genre. Maar ga ‘m toch maar zien, want boeiend is ‘t.

De grootste hit uit dat maffia genre moet natuurlijk wel The Godfather trilogie zijn, geregisseerd door Francis Ford Coppola. Die samen met schrijver van datzelfde boek. Mario Puzo, het bewerkte tot een scenario. Jaja, sinds ik de basiscursus scenarioschrijven heb gevolgd vind ik  dat ik ‘t aan mijn stand verplicht ben om dat ook te melden.  Enfin, die film was me toch een kaskraker.

Niet dat er niet meer films zijn verschenen over die zóóó spannende maffia wereld. Denk eens aan een Scarface of een – inderdaad- Goodfellas. De regie van de laatste film ( Niet Scarface, want dat was toch echt Brian de Palma) was in handen van Martin Scorsese. Ook niet de minste in de filmwereld. Ook hij schreef- net als Coppola- samen met de schrijver van het boek Nicholas Pileggi ( het is gebaseerd op ‘t werkje ‘Wiseguy’) het scenario.

Het aardige aan Goodfellas is dat het gaat om de lagere regionen binnen de georganiseerde Iers-taliaanse misdaadscene. De middelmatige wiseguys die voor de grote jongens het werk opknappen en intussen als koningen leven in hun eigen buurtjes.  Ze beginnen klein om vervolgens uit te groeien tot gangsters. Waarom?  Omdat hun voorbeelden ook van die criminelen waren.  Geld, vrouwen, drank en drugs werden een voorbeeld; a way of life.

Kijkt U anders eens voor een recent buitenlands voorbeeldje naar de Italiaanse film Gomorra. Gebaseerd op het boek van de inmiddels ondergedoken Italiaanse schrijver Roberto Saviano- want met de dood bedreigd door de Italiaanse maffia- waarin vooral de ondergeschikte lagen van de maffia in Napels worden beschreven.  En die werkelijkheid heeft helemaal niets te maken met het heroísche beeld dat de film ‘The Godfather’ uiteindelijk heeft geschapen.

A komt  ’Goodfellas’ er iets bij in de buurt. Met nadruk op íets. Want tja, het gaat om de lagere regionen. Het speelt zich natuurlijk af in de United States of America, hoofdrolspeler Ray Liotta speelt de knappe-gangster-met-een-hart en Robert de Niro is The Tough One Hell Of A Gangster. Dat U het even weet. Maar een leuk tijdsbeeld in de VS geeft het wel.  Bovendien zijn de  acteurs fantastisch ( let vooral even op Joe Pesci als volkomen gestoorde medecrimineel Tommy De Vito) en de dialogen zijn ronduit vermakelijk. Zelfs in de – ehm- ietwat gewelddadiger scenes. Voorbeeldje?

                                                                         Henri:
                                                    You fuckin’ killed the guy

                                                                         Tommy:
                                                     I have a nice shot

Het nare is dat U als kijker op dat moment ‘t slachtoffer – een hulpje dat al glazen drogend verlangend naar de groep gangsters keek – in een hoekje ziet liggen. Dood. Gewoon omdat die Tommy ’een lekker gek moment’ had.  Het huilen én het lachen staat je nader. Dat is knap. En dat maakt het zo’n verrekt vermakelijke film. Met een grimmig, ruw tintje. Dat dan weer wel.

Ik ga weer even verder met kijken. En voor de bezoekers die echt niet weten waar ik het over heb; klik even op dat filmpje en ga even die negentien jaar, want film uit 1990,  goed maken en download huur die film.