Al een jaartje of 2 ben ik single. En eerlijk gezegd kan ik daar prima mee leven. Single zijn in de grote stad is eigenlijk best aardig. Maar omdat alleen ook maar alleen is, en een beetje aandacht helemaal niet verkeerd is, date ik één keer in de zoveel tijd.
Nu moet ik wel bekennen dat ik een beetje lui aagelegd ben. Geen probleem, dankzij netwerksites als hyves, facebook of wayn. Want een beetje globetrotterige single date tegenwoordig internationaal. Dat geven ze natuurlijk niet toe, want het gaat ‘om het leren kennen van nieuwe mensen’ op deze sites. Jajaja. Alsof ik ooit word toegevoegd door een vrouw op WAYN of Facebook ‘omdat ze mijn foto zo schattig vonden’.
Allemaal leuk en aardig, maar dan is het wel fijn als er serieus materiaal zit tussen die tientallen mannen. Nu blijft het oppassen, want ook al mail je dagen met een of andere man, dan nog weet je niet of íe echt zijn goede foto heeft gestuurd, niet in het bezit is van een eega of 10 kinderen of een psychopaat is waar Hannibal Lector nog een puntje aan zou kunnen zuigen.
Maar omdat de nieuwsgierigheid het toch altijd wint besloot ik op een zonnige zondagmiddag met een WAYN-kennis, een Israelische stock broker, af te spreken. Wat kon er mis gaan? De man woonde ook in Amsterdam, dus als hij stomvervelend gedrag vertoonde, was ik lekker na 2 cola light weer thuis. Je moet namelijk nooit meteen beginnen met alcohol. Dat vertroebelt het beeld.
Maar deze date duurde precies 1 cola light. Waar ik normaal echt moeite heb om mijn mond te houden, wist deze zelfingenomen kerel mij tot stilte te manen. Uit verveling welverstaan, aangezien wij niets, maar dan helemaal niets, gemeen hadden. Waarom ik hakken droeg, want ik was immers al lang? Als dat de openingszin is weet je dat het een lange middag wordt. Toen hij vervolgens blaatte over zijn carriere, hoe simpel de financiele wereld wel niet in elkaar zat en zelfs serieus inging op de vraag ‘hoe hij toch zo’n succesvolle stockbroker’ was geworden, kon er van de weeromstuit niet anders dan heel hard gelachen worden. Hij mocht overigens niet klagen, want het was de keus tussen lachen en in slaap vallen.
Ik had het moeten weten. De man had economie gestudeerd. En die mannen staan nu eenmaal niet bekend vanwege hun gezellige, onderhoudende karakter.
Maar het allerengste? De man lachtte niet. Nou vooruit, 1 tot 2 keer zag ik voorzichtig zijn mondhoeken omhoog krullen, maar dat was louter en alleen omdat hij mijn opmerkingen van een verwaarloosbaar niveau vond. Bang werd ik ervan.
Na 1 cola light vonden we het beiden welletjes. Ergens in de verte hoorde ik de man wauwelen dat er meer café’s waren op het Leidseplein. Leuk geprobeerd, als je je bedenkt dat je zoveel leukere dingen kunt doen dan lopen naast een man die het begrip saaiheid zelf uitgevonden zou kunnen hebben.
Opgelucht was ik toen hij voor Palladium riep dat daar zijn fiets stond. ‘Bye’, was mijn misschien niet even aardige afscheid. En daar ging ik. Richting de Douglas in de Leidsestraat, omdat ik mezelf best een beetje mocht belonen voor mijn geduld. En laten we wel zijn, chanel make-up helpt tegen alles. Zelfs tegen een mislukte date met een oersaaie econoom.
De wijze les? Mijn luiheid overwinnen en weer ouderwets de kroeg in op de Vleeschmarkt die de Jordaan heet. Kan je tenminste meteen checken of de man in kwestie kan lachen.
Recente reacties