Nooit meer klagen

‘He, dat ga ik eens proberen’, merkte een collegaatje vorige week op terwijl ze een artikeltje las op het intranet. Kort gezegd ging het om het boek ‘Een betere wereld’’van ene W. Bowen. Daarin legt de beste man uit dat je leven beter, gelukkiger en mooier wordt als je 21 dagen lang achter elkaar niet klaagt. Om je daaraan te herinneren krijg je bij dat boek een paars armbandje geleverd die je om je pols moet bevestigen. Mocht je onverhoopt toch klagen dan verwissel je dat armbandje naar je andere pols en vice versa. Zo word je je namelijk bewust van je negatieve gedachten en ben je minder geneigd tot mopperen.

De schrijver, een Amerikaanse dominee, heeft al bij Oprah herself op de bank gezeten. Zij heeft vervolgens het boek en het armbandje cadeau gegeven aan haar immer klagende visagist die later weer klaagde dat het zo moeilijk was om niet te klagen. Iets waar Oprah zich niets van aantrok en gewoon het boek de hemel in prees.  ‘En als Oprah het zegt dan is het waar’, verkondigde ik aan een andere blokgenoot die mij en het collegaatje smalend aankeek.  ‘Haha, wat een onzin’, zag ik de techneuten om me heen denken.

‘Ik doe wel met je mee om je te steunen’, zei ik geruststellend tegen het collegaatje. Per slot van rekening had ook ik in dat artikel gelezen dat non-klagers een betere baan kregen en een fijner liefdesleven. Leek mij persoonlijk best aardig. Want hoe moeilijk is het om niet te klagen? Een eitje, toch? Nou, niet dus.

Bij gebrek aan het boek en het armbandje besloten we onze eigen alternatieve armbanden te gebruiken, maar daar begon het gedonder al: de armband zat niet lekker om mijn pols. Die heb ik altijd af tijdens het typen anders word ik gek van het gerinkel. Had ik niet moeten zeggen.’Je klaagt!, riep een andere collega. Waarop een discussie ontstond wat nu het verschil was tussen klagen en constateren. Uiteindelijk kwamen we more or less overeen dat  ‘Nee heeee, mijn computer loopt vast’’toch een andere lading had dan ‘Oh, mijn computer loopt vast’. Lees: klagen mocht niet, maar constateren wel.

En als andere tussenoplossing besloot ik dat ik de armband maar aan de linker bovenkant van het toetsenbord zou leggen. Mocht ik dan nog klagen of een negatieve gedachte hebben dan kom ik  ‘m naar de rechterkant schuiven en andersom.

Ik bleef aan het schuiven.  ‘Het gaat niet zo lekker hè’, merkte collega X. weinig subtiel op. Om vervolgens een best logisch verhaal af te steken waarom zij recht had om te klagen. Diep in mijn hart wenste ik dat zij dit betoog zo snel mogelijk in boekvorm zou kunnen gieten zodat het rechtstreeks de bestsellerlijsten in kon schieten en op die manier Oprah’s goedkeuring kon krijgen. Dan kon ik weer klagen.

Maar toch besloot ik niet op te geven en verkondigde aan iedereen die het maar horen wilde de filosofie. Een paar uur later ging ik al in de fout. Tijdens een goede roddelsessie met vriendinnetje S. ging de armband maar van de ene pols naar de andere.  ‘Ik ben bezig met een betere wereld’verklaarde ik aan de barkeeper terwijl hij met opgetrokken wenkbrauwen mijn geschuif bestudeerde.  ‘Helpen aan een betere wereld? Lijkt mij eerder dat jij deze filosofie ook nog als aflaat beschouwt ‘. Tegen deze analyse was ik niet bestand en bestelde nog maar een wijn. De armband bleef de rest aan de avond om één pols.

De rest van de week heb ik het echt geprobeerd.  ‘Heeft zeker een rotjeugd gehad’, constateerde ik als een onbeleefde vent voordrong bij de rij in de supermarkt. ‘Het zijn ook maar mensen’, ’dacht ik als de trein vertraging had. ‘En nee, ook deze man heeft recht op leven’, besloot ik toen ik James Blunt ( Zelfs het woord cunt probeerde ik te vermijden) hoorde zingen terwijl één of andere assistent me in de wacht zette.

Tot de bom barstte. Binnen één dag werd ik onder meer gestalkt door een vervelende ex, kwam ik terecht in een regenbui, bleek mijn fiets kapot te zijn en had ik nog eens koppijn waar een migrainepatiënt U tegen zou zeggen. En dus kwam er een stortvloed uit van woorden die ik hier maar niet zal herhalen, want voor je het weet heb je de Bond Tegen Het Vloeken op je dak. Op dat moment besloot ik de armband gewoon weer te zien als accessoire en niet als een ding om me eraan te herinneren dat ik weer  ‘ns klaagde. Want als je dan toch met zo’n filosofie bezig houdt, dan moet je het ook goed doen.

Ik ben gewogen en te licht bevonden. 21 dagen niet klagen? Ik geloof niet dat ik me al in die zen toestand bevind. Mijn collegaatje overigens ook niet.  ‘Doe jij het nog’ , vroeg ze deze week.  ‘In mijn gedachten’,’antwoordde ik laf. Mijn collegaatje grijnsde:  ‘Bij mij ging het mis in een gigantische file’.  Opgelucht keek ik haar aan.  ‘Maar ik ben me toch wel een beetje bewust geworden van mijn negatieve gedachten’. ‘’Ik ook’. Lachend keken we elkaar aan.

Een béétje bewust geworden? Zou dat ook tellen als bijdrage aan een betere wereld? Toch eens aan Oprah vragen.

Gepubliceerd op 10 oktober 2008