Ken je de clip van Thriller uit je hoofd?Dans jij feilloos de choreografie van datzelfde nummer mee en pleng je nog steeds wel een traantje om de dood van King of Pop?
En nee, ik doe niet mee. Als ik dan toch moet flashmobben, dan liever op ‘Vogue’ van Madonna. Maar die ziet er niet uit alsof ze ieder moment kan omvallen. Zou ik ook niet doen als ik lekker aan het daten was met een 21-jarig model uit Brazilié.
Maar gut o gut, wat zal het weer hilarische beelden opleveren. En zoals U inmiddels weet, juich ik dat van harte toe.
Kijk eens naar dit clipje voor een beetje inspiratie:
De tekst van de single ‘She Wolf’ is ‘t mikpunt van spot van recensenten, haar nieuwe cd wordt niet altijd begrepen en iedereen heeft het voornamelijk over d’r blote benen in haar sexy videoclip; zangeres Shakira heeft wel eens betere tijden beleefd als je het hebt over positieve kritieken. Maar de recensenten kunnen zeggen wat ze willen, maar ik vind de single van Shakira hartstikke gezellig. En dat album is ook best te behappen.
Overigens ben ik niet de enige in Nederland, want de single staat al weken in de hoogste regionen van de hitlijsten. Geen wonder. Je kunt d’r namelijk lekker op werken als je ‘t druk hebt. En ja, ik spreek uit ervaring. Bovendien kan je er ook prima op sporten. Even ‘She Wolf’ op je oren en je gaat als een speer op de crosstrainer. Niet per ongeluk meejanken met dat wolvengehuil in ‘t nummer, want daar maak je geen vrienden mee. Nee, ik spreek hier niet uit ervaring. Vermoed alleen dat mensen je rijp vinden voor ‘t gesticht als je staat te huilen als een wolf in een willekeurige sportschool.
En omdat ‘t woensdagavond is en de meeste mensen onder ons geen vakantie hebben en gewoon moeten doorbikkelen, even ‘t clipje. Je wordt er verrekt vrolijk van. Wat de recensenten ook zeggen. Voor de mensen die zich helemaal niets aantrekken van elitair gedoe; gewoon aanschaffen met die cd. Heb je de rest van 2009 nog om de wolf in jezelf te ontdekken.
Je hebt af en toe van die dagen dat je even geen zin hebt. Denk aan een zaterdag waar je voor je werk moet opdraven op een symposium. Ook al blijkt het achteraf mee te vallen, en is ‘t stiekem best wel interessant, dan nog heb je er in eerste instantie geen zin in. Gelukkig was daar een redding. En die redding heet George Michael.
Niet dat de beste man me hoogspersoonlijk van het symposium plukte om me mee te nemen naar een gezellig danspartijtje met cocktails en muziek van Kylie in de Exit. Neuh, zo opwindend was het niet. Thank you very much.
Wel was hij aanwezig op mijn Ipod. Sinds jaar en dag staat z’n complete repertoire op mijn draagbare muziekspeler, maar op één of andere manier was hij even op de achtergrond geraakt. Vond even die nieuwe van David Gray, Madonna en Whitney wat onderhoudender. Dacht ik. Want afgelopen vrijdag hoorde ik tijdens ‘t werk ‘Let’s go outside’ van onze Vriend George door de speakers schallen op kantoor. Collegaatje M. en ik knikten gezellig mee.
Niet alleen haalden we even het incidentje op dat de inspiratie was voor Let’s go Outside ( Denk George met de broek op z’n knieën op een openbaar mannentoilet in LA terwijl hij betrapt is door een undercover agent. Auch.), maar ook dacht ik weer even met veels teveel plezier terug aan een concert van Georgie in de Arena – aka de galmbak – in Amsterdam jaren terug.
Maar galmbak of niet, mister Michael klonk dat concert loepzuiver en alle aanwezige meisjes werden weer verliefd. Ten minste, vriendinnetje R. dan, die ook nog beweerde de enige te zijn die nooit doorhad dat George hartstikke gay was. Wat overigens een hoongelach van dat andere roze meisje opleverde die tot ver in Azië te horen was. Dat verhoogde overigens alleen maar de pret. Zeker nadat een paar fijne oudjes uit de Wham!-doos werden getrokken. U begrijpt dat vriendjes P, M, dat andere roze meisje, vriendinnetje E. en dus de onschuldige naïeve R. uit volle borst meezongen.
En vrolijk dat we ervan werden. En dat werd ik vandaag weer, nadat ik alle nummertjes van Georgie op een rijtje had gezet. Vrolijk neuriede ik met de nummers mee. Ten minste, dat deden de opgetrokken wenkbrauwen van de bejaarde vrouw tegenover me vermoeden. Maar aangezien ik altijd denk dat iemand op z’n 65ste wel wat meer heeft gezien, bleef ik gewoon lekker door luisteren.
George redde mijn dag. Zelfs toen bleek dat mijn trein aan het eind van de dag niet reed door een aanrijding. Na ja, afgezien van een kwartier na dan. Want ik zou mezelf niet zijn als ik niet even vijftien minuten benut om op de NS te schelden. Maar ik moet zeggen, na ‘Faith’ kwam alles weer goed.
Dus mocht U ook vanavond niet in een al te goed humeur zijn, luister dan even naar dit nummertje. Even met de voetjes van de vloer en dansen maar.
Vroegah, toen ik ooit eens heul jong was, bracht een Deens flutgroepje Aqua de zwaar overgewaardeerde plaat ‘Barbie Girl’ uit. En zoals U al uit die eerste zin kunt begrijpen, was ik geen fan van dit nummer. Integendeel. Best raar, gezien mijn voorliefde voor foute nummers. Prima, ga ik uitleggen …
‘Barbie Girl’ was ergens halverwege de jaren negentig een ontzettende hit. En ik was ongeveer 15. Blond, lang, blauwe ogen en veels te dun. Veel barjongens vonden ‘t toentertijd errug geestig om die plaat op te zetten als ik ergens de toko binnen wandelde. Gewoon om te pesten. Ik kan U verzekeren; dat viel niet in goede aarde. Vond mezelf in die tijd hoogbegaafd en wereldwijs, maar daar schiet je ook niet veel mee op.
En dus verzoende ik me met het feit dat die barjongens gewoon lekker de draak met me staken. Want ik wist dat dit klotenummer ooit uit de hitlijsten moest verdwijnen. En het bij die jongens van de radar zou verdwijnen. Dat deed het ook.
Tot ‘t er opeens weer is. Wat zeg ik? Het beleeft een soort van revival. En ik word er niet blij van. Want ondanks het feit dat ik de dertig nader, wordt het weer tegen me gezongen. ‘Omdat ik lach als Barbie.’ Wat? U begrijpt, i’m not amused. En ga binnenkort eens op een strand overdenken wat ik hiermee aan moet.
Als U geen idee heeft waar ik het over heb, kijk dan zelf naar de clip en oordeel of het nummer bij mij past. ik adviseer u altijd het antwoord ‘NEE’.
‘En ik wil ook zo’n keyboard dat je om je nek kan hangen’, merkte oud-collega Guidje op in een comment op in dat stukkie over die heule foute clip van Modern Talking. Geestig, want dat bracht ons op de vraag waar de keyboards om je nek toch zijn gebleven?
Heel vroegah, was, en dan hebben we het over de jaren tachtig, leurde een beetje hippe muzikant in elke willekeurige videoclip met zo’n ding rond. Kijkt U maar eens naar dit clipje.
Maar ergens in de jaren negentig waren ze opeens weg. Verdwenen. Wie weet door de komst van de house en 1001 deejays of misschien heeft toch de grunge de keyboard om je nek de das om gedaan. Ziet U al een Kurt Cobain met een keyboard rond z’n nek depressieve liedjes staan galmen? I don’t think so. En daarom gaat komende weken gespendeerd worden aan het oplossen van het raadsel waar die akelige keyboard-rond-je-nek is gebleven. Suggesties zijn overigens welkom.
Want het is jammer, ‘t ziet er namelijk zo gezellig uit. Knap ook. Als je piano speelt kan je ten minste nog naar de toetsen kijken. Hier is het toch op goed geluk op die toetsen rammen. Maar dat ging sommige mensen goed af. Kijk maar eens naar deze clip van Patty en de groep Shift. Patty was weer dat zingende vrouwspersonage uit die retepopulaire serie uit de jaren tachtig ‘Spijkerhoek.‘ Maar daar krijgt U een volgende keer meer over te weten.
Enniewee, ga eerst dit clippie maar eens bekijken en daarna even applaus voor die dinosaurus-met-keyboard-rond-z’n-nek. Ga ik komende tijd eens op onderzoek uit. Ieder z’n hobby.
Het was zo’n mooie dag vandaag. Het kon niet beter; de zon scheen, de zomerjurkjes konden aan in plaats van in de kast te liggen en de barbeques konden alsnog in het najaar overuren maken. Maar helaas; al snel bereikte ons het vreselijke bericht dat Jordy wordt bedreigd.
En als je nu niet onmiddelijk uit je stoel schiet van verontwaardiging, dan ken je Jordy blijkbaar niet. Dit kleine puberale galmbakkie scoorde afgelopen december best wel een hitje met ‘de liefde is een toverbal’ dat in een melige bui door DJ Giel Beelen en andere DJ’s werd gepromoot tijdens de Serious Request actie. Als ik een week more or less had wakker moeten blijven in een radiostudio in één of andere provinciestad, dan zou ik ook dit soort nummers gaan draaien.
Overigens was ik Giel toentertijd behoorlijk dankbaar, want ik lag heel zielig een luchtweginfectie te hebben eind december. Ik kan U vertellen dat een deuntje als ‘ De liefde is een toverbal’ dan wonderen verricht voor je humeur. Dat gold ook voor ’t diner op Eerste Kerstdag met familie en co. omdat zelfs ik toen niet kon nalaten dit stomvervelende nummer te brabbelen. Je bent ziek of je bent het niet. Je hoorde het gelach van vaderlief tot in Tokio en omstreken.
Goed, en die lieve Jordy -die mijn decembermaand heeft gered met die hit van ‘m – wordt bedreigd. Het arme schaap. Blijkbaar worden redelijk veel mensen opgefokt van alleen het aanblik van Jordy.
Lieve mensen, kom nou. We hebben het hier over een tweede Jan Smit ( alleen was ’ie mooi wel iets sneller met het opbiechten van zijn seksuele -ehm- daden) en daar komen we nóóit meer vanaf. Vroeg of laat komen er straks koppen op de voorpagina van De Telegraaf waarop is te lezen dat Jordy het met ‘t zusje van Yolanthe doet. Of met de moeder. Of met de tante van Gordon, want je weet het maar nooit.
Enniewee, Jordy is here to stay. Danny de Munk hebben ze ook nooit weg kunnen krijgen. En daarom kunnen we beter heel hard zingen dat de liefde een toverbal is. Wordt het best een gezellige winter. En anders kunnen we Jordy nog altijd als kerstbal hangen in de kerstboom op de Dam in december.
En als U echt geen idee heeft wie Jordy is, dan zou ik vooral even naar dit clipje kijken.
Na een fijn weekend is het weer maandag en dus tijd voor een foute hit. En in dat rijtje foute hits mag natuurlijk een hitje van Modern Talking niet ontbreken.
Modern Talking, kent U ze nog? Dat groepje bestond vooral uit twee tostibruine Duitsers met bijbehorend vliegtuighaar, Dieter Bohlen en Thomans Anders, die grote hits scoorden halverwege de jaren tachtig. Vanwege één of andere onverklaarbare reden schaften veel mensen platen aan van dit duo, die ‘t overigens niet eens allemaal zelf inzong. Schijnt dat een stuk of vier muzikanten de hoge noten deden. Dat U het even weet.
Klappers van hits scoorden ze wel. Denk aan een ‘Brother Louie’ of het hilarische ‘You can want if you want.’ Wat misschien verklaart waarom die Duitsers zoveel prijzen pakken op voetbalgebied; ze hebben vast in hun jeugd heel veel naar Modern Talking geluisterd. Zouden onze jongens misschien ook eens moeten doen.
Goed, de kers op de Modern Talking taart is natuurlijk ‘You’re my heart, you’re my soul.’ Een sneu electronisch fout deuntje wat maar in je hoofd door blijft dreunen. Tel daarbij een vreselijke foute clip én die Duitse hoofden erbij op en je hebt een foute hit in handen waar je U tegen zegt.
Overigens is dat ene deel van Modern Talking, Dieter Bohlen, nog steeds actief in showbizzland als muziekproducent, ‘zanger’ ( ook hier huurt ‘ie andere mensen voor in) en hij is de mannelijke versie van Simon Cowell in de Duitse variant van Idols; ‘Deutschland sucht dem Superstar’.
En nu U dit weet, kunt U straks weer rustig slapen. Viel spass.
De zomer is bijna over en daarmee raken we ook weer een beetje klaar met de zomerhitjes. Dankzij de foute muziek en de daaropvolgende foute muziek afterparty is er als vervanging gekozen voor een Foute Hits Top Twintig. Gewoon omdat het kan. En om alvast de naderende najaarsblues te verdrijven.
En de eerste krijgt U in de vorm van ‘When the rain begins to fall’ van Jermaine Jackson en Pia Zadora uit 1984. Inderdaad, we hebben het over het broertje van en de zangeres-die-niets-kan. De clip is zo mogelijk nog hilarischer dan het foute jaren tachtig deuntje. Een willekeurige B-film zou in vergelijking met deze clip nog in staat zijn een Oscar te winnen.
Gezellig is het wel. Vooral die motormuizen in het wit. Hell’s angels eat your heart out.
Hoe ‘t album is? Daar kan morgen meer over gezegd worden. Al moet ik stiekem toegeven dat ik al een heul klein beetje meedein met een aantal nummers. Dus misschien is er hoop voor de voormalige-junk-met-diva-gedrag. Misschien gaat ze gewoon weer doen waar ze goed in is; zingen. Crystal Meth blijven gebruiken is ook een talent, maar wordt op den duur best saai. Destructief ook.
Als ze nu daarbij nog belooft nooit weer, maar dan ook nooit weer, rare dingen met die hand te doen tijdens het galmen van een nummertje, dan word ik weer gewoon fan. Ze is per slot van rekening Mariah Carey niet.
‘I will follow him.’ Sinds ik de FOUT! compilatie-cd heb gekregen van vriendje G. afgelopen zaterdag, kan ik dat nummer maar niet uit mijn hoofd krijgen. Dat is prima, want het dondert en bliksemt hier toch in 020 op vrijdagavond, dus dan kan je maar beter wat gezellige muziek luisteren.
En ook de bijbehorende clipjes erbij zoeken. In dit geval moest ik even zoeken op José Hoebee die met ‘I will follow him’ een vette hit scoorde in 1982. Die José kennen we natuurlijk nog van Luv, één van de hotste meidengroepen eind jaren zeventig. Een soort voorloper van The Spice Girls. Alleen dan met Patty Brard, die toen ook al niet kon zingen.
Goed, José kon dat wel en dat is misschien ook de reden dat zij na d’r Luv-periode nog wel een hitje of wat heeft gescoord. Kijk maar eens even. U bent overigens wel gewaarschuwd; het is verrekt moeilijk om dit deuntje uit je hoofd te krijgen na het luisteren.
Maar José is niet de enige die een hit scoorde met dit nummer. Ook in de film ‘Sister Act’ wordt Whoopi Goldberg d’r als volstrekt ongeloofwaardige non vrolijk van.
In de Filippijnse gevangenis is ‘t over het algemeen niet echt een feestje. Met z”n twintigen in een cel, allemaal onhygiënische toestanden en dan toch een dansje doen op ‘I will follow him’ uit ‘Sister Act’. Het kan allemaal daaro. Dus niet schrikken als u opeens tussen al die oranje pakken een nonnetje ziet dansen. Na ja, het houdt ze niet van de straat, maar op z’n minst wel even uit het pand.
Dan gaan we morgen weer over tot de orde van de dag.
Recente reacties