Een bul, pinda’s en cocktails.

Het waren zware weken. Het feestje van dat andere roze meisje moest gevierd worden, dat gold ook voor mijn eigen verjaardag, daarna moesten dat roze meisje en ik het samen vieren, de dag daarop de verjaardag van moeders, talloze feestjes flitsten tussendoor tot we uiteindelijk aankwamen op dinsdag 25 augustus op het afstuderen van vriendje P.

Voor wie het blogje gemist heeft; vriendje P. heeft na negen jaar eindelijk zijn bachelor Scandinavistiek gehaald en was zo lief mij, dat andere roze meisje en nog een paar andere goede vrienden uit te nodigen om de uitreiking bij te wonen en vervolgens gezellig mee te gaan om deze mijlpaal te vieren.

En dat hebben we gedaan.

Niet voordat eerst de bul werd uitgereikt aan vriend P. Dat vond plaats in het oude vertrouwde immer ongezellige PC Hooft huis van de UvA waar we vroeger met zijn allen vele uurtjes hebben doorgebracht.  Er was niet veel veranderd, constateerde ik in de lift, terwijl ik het zweet van mijn voorhoofd afveegde na een vermoeiende fietsrit vanaf Amsterdam Zuid WTC. Want net als in mijn studententijd kom ik nog altijd te laat.

Of net op tijd, want toen ik de zaal binnenging, zaten er heel veel mensen, behalve vriendje P. ‘Waar is hij?’ vroeg ik aan dat andere roze meisje terwijl ik naast haar aanschoof. ‘Bij de kapper. Hij moet natuurlijk wel zorgen dat zijn haar een beetje goed zit’ grijnsde ze. Nadat ook de professor van vriendje P. was gaan zitten, besloot de examencommissie maar te beginnen.

Dat begon met een meissie die heulemaal in d’r eentje was gekomen. Na ja, op een paar andere studenten na, die ook niemand hadden meegebracht. Na een fijn praatje keek één van de docenten om zich heen, want mevrouw had geen fototoestel en dus geen vader, moeder, of vriendje om het heuglijke feit van het tekenen van je bul vast te leggen.’Heeft iemand hier een fototoestel?’

Ehm ja, die had ik dus. En vanaf dat moment ontpopte ik me als huisfotograaf van de faculteit Scandinavistiek. Tot groot plezier van vriendje P. die halverwege de ceremonie net op tijd binnen kwam vallen. Jammer, want het was toch best historisch geweest om aanwezig te zijn op een buluitreiking  waar de persoon die de bul had moet krijgen, ontbrak.

Enfin, vriend P. kreeg een prachtig praatje van zijn geestige, ronduit erudiete professor, hij mocht zijn bul tekenen waar een 8,5 op stond en vervolgens namen dat andere roze meisje en ik hem op de foto. Daarna deelde ik als een echte pro aan zijn studiegenoten-zonder-fototoestel mijn telefoonnumer uit om vervolgens naar de borrel -georganiseerd door de faculteit- in het eveneens immer ongezellige Bungehuis te vertrekken.

Het was bal. De wijn was nog even slecht als vroeger, de hapjes even karig en de mannelijke studentenbediening kon nog even hard gepest worden. Het treiterige ‘Heb je nog meer pinda’s’ van vriendje M. werd de running gag van de dag.

In het wel altijd gezellige Getto in de Warmoesstraat werd het feestje voortgezet. En terecht, want ze serveren daar nu eenmaal de beste cocktails van onze hoofdstad.  Daarom begonnen we met champagnecocktails.  Voor de mannen een Kylie Minogue en voor de meisjes een Cosmopolitan Fizz. Na een dinertje en een flesje wijn verschenen er meer mensen; het werd weer cocktailtime.

Dus werd er voor de zoveelste keer geproost, maar dit maal met appletinis. Nog nooit gehad? Pak je jas, tas en geld en ga nú naar de Getto, want het is te leuk. Al zijn de Sea Breeze, Moscow Mule en de Mojito ook fijn. De Harvey Wallbanger zou ik, als ik U was, maar even overslaan.

Mensen die elkaar eerst amper kenden nodigden elkaar per telefoon uit voor facebook, jassen werden bijna vergeten en de drankrekening was hoog. Gierend van het lachen vertrokken we naar huis. En zo hoort het bij het krijgen van je bul.  

Daarna ben ik drie dagen aan de detox gegaan. Thee en water is soms best verfrissend.

Uit de oude Pinksterdoos …

Het is bijna Pinksteren, de zon schijnt en ik zit nog op mijn werk. Kan gebeuren op een vrijdagmiddag. Maandag zit ik ook weer braaf achter mijn computer en hobbel ik dus niet ergens buiten rond. Laat staan dat ik sta te huppelen op Pinkpop. Vrienden en collega’s gaan wel. De bofkonten, mits ze een hotel hebben geboekt. Want in een tentje slapen? Daar ben ik niet zo van.

Ooit trouwens wel eens naar Pinkpop geweest. Mijn favoriete optreden was van Supergrass in 1997. En om de moed er in te houden kijk ik deze video nog maar een keer. Want het is nog steeds godesonmogelijk om depri te worden van een nummer als ‘Alright.’

Ziet U trouwens halverwege ‘t filmpje het gras in het rond vliegen tijdens het optreden?  Hoe toepasselijk voor een band met de naam Supergrass. Daar stonden wij tussen. En als ik me goed kan herinneren deden wij heel hard mee. Het schijnt dat ik ’s nachts thuiskwam met een look alsof ik net een veldslag had overleefd. Wat het stiekem ook best wel was. En meer wil je ook niet op je zeventiende. Goed, ik brul in gedachten -want anders denkt de rest van de redactie echt dat je kierewiet bent- even lekker mee.

En heb je ‘t geluk om naar Pinkpop te gaan? Veel plezier en  tell Bruce  ’Danielle said hi.’  Want ik ga morgen naar het strand en kan dus The Boss niet gedag zeggen. 

Voor de mensen die niet op ‘t linkje van ‘t optreden van Supergrass tijdens Pinkpop 1997 hebben geklikt? Laten we ‘t even makkelijk houden en klik gezellig op het joetjoeb filmpje hier beneden.

De Palingsoap. Deel 1033

Het is echt geen hoax: Yolanthe en Jan zijn en blijven uit elkaar. Je zou toch verwachten dat het geëmmer over de breakup wel eens een beetje zou weg ebben, maar het tegendeel lijkt het geval.  Het ene na het andere verhaal duikt op over het voormalige koppeltje.

Kreeg eerst Yolanthe nog de zwarte piet toegespeeld vanwege haar vermeende verhouding met Wesley Sneijder.  Dat filmpje waarin ze zoenend te zien waren was een regelrechte hit in joetjoebland. Nu wordt er beweerd dat Jan Smit himself de grote aanstichter is van het kwaad. Jaja, er gingen al geruchten dat Jan al een keer zoenend was betrapt met een oudere vrouw op een toilet in Volendam, en die geruchten worden steeds sterker. Jan zou samen met deze vrouw zelfs meerdere malen zoenend gespot zijn in datzelfde toilet in zijn stamkroeg.  Vooral dat toilet-gedeelte blijft fascineren. Waarom deze volstrekt niet-romantische plaats? Joost mag weten wat ze daar nog meer hebben uitgespookt. En met wie Jan dat nog meer heeft gedaan. Want volgens Volendamse bronnen kon Jan wel vaker niet met zijn handjes van andere meisjes afblijven. Ook tijdens zijn relatie met Yoyo.

Nu schijnt het dat Jan himself out of the blue drie weken geleden een punt heeft gezet achter zijn relatie met Yolanthe. Vanwege die vrouw, die andere vrouwen of de welbekende hang naar vrijheid, wie het weet mag het zeggen. Je kan het in ieder geval niet meer zeggen op de website van Jan, want het gastenboek op zijn website is tijdelijk gesloten. En ook niet meer op de website van Yolanthe, want ook dat gastenboek is hartstikke dicht.  Ze heeft natuurlijk wel wat beters te doen dan berichten lezen.

En alsof dat nog niet genoeg zou zijn voor Yolanthe heeft Wesley Sneijder verklaard dat ‘ie niet verliefd is op Yolanthe.’ Wel hebben ze het ‘heel gezellig samen’ en ‘zijn ze goede vrienden.’ Yadda, yadda, yadda, dat riedeltje kennen we. Wes ligt nu in scheiding, is weer opnieuw in de speeltuin beland en heeft zich hoogstwaarschijnlijk voorgenomen deze plek de komende tien jaar beslist niet te verlaten. Daar gaan we nog veel van horen.

Als ik Yolanthe zou ik hard weg rennen. Naar Thailand, met een timmerman in mijn koffer. Kan Jan in ieder geval niet meer zingen dat ‘ie d’r benen nog kan volgen.

Geen dolfijn in zicht

Vraag een willekeurig iemand naar een dier die ‘ie in het echt zou zien en iedereen kan wel een dier opnoemen. De één wil graag een olifant over de savanne zien struinen,  de ander zou het leuk vinden om een chimpansee door de jungle te zien slingeren en een ander wordt  lyrisch tijdens de aanblik van een krokodil in de Everglades.  Wel op gepaste afstand, want een tijger die jou ziet als lekker hapje is natuurlijk niet iets om enthousiast van te worden.

Hoewel ik de hier bovengenoemde dieren best wel ‘ns zou willen zien, vallen ze toch in het niet bij het dier dat ik toch eens in zijn natuurlijke habitat zou willen zien rondzwemmen; de dolfijn. Jazeker,  natuurlijk kan ik naar het Dolfinarium om een paar  exemplaren – die door een hoepel springen – te bekijken, maar dat is toch niet he-le-maal wat ik bedoel.  In de natuur, op open zee, daar wil ik die dieren zien.

En mind you, ik heb genoeg pogingen ondernomen. Mijn grootste kans moet op het Griekse eiland Samos zijn geweest. Vanaf het strand had je uitzicht op een baai waar volgens de plaatselijke beachboy veel dolfijnen in ’t wild rond zwommen. ‘Beautiful creatures, ’ zuchtte ‘ie nog eens verrukt. Een week lang heb ik naar die baai getuurd, maar geen dolfijn te bekennen.

Een andere poging was op het eveneens Griekse eiland Kos. ‘Oh, we zien vast weer van die leuke dolfijntjes,’ merkte mijn buurvrouw op de zeilboot op, die overigens al voor de VIJFTIENDE keer met d’r man met hetzelfde boottripje meeging. En bijna ALLE keren hadden ze dolfijnen gespot. Voor de rest waren ‘t best vriendelijke mensen. Maar nee hoor, geen dolfijn in zicht. Ook in Egypte ontdekte ik niet één dolfijn in De Rode Zee. Teleurstellend, aangezien die leuke duikinstructeur dat ons wel beloofd had. 75 procent kans werd beloofd. Mooi niet dus.

Ik begon eventjes te denken dat het aan mij lag. Zou het een samenzweringscomplot zijn van die beesten om meteen weg te duiken als ze mijn aanwezigheid voelden? Maar gelukkig kan ik mijn complottheorieën overboord gooien, want volgens een bericht op de site van De Telegraaf hebben gewone dolfijntjes het zwaar in de Middellandse Zee. Zwommen er vroeger nog zo’n 150 exemplaren rond in De Ionische Zee bij – let op – Griekenland, nu zijn dat er nog maar vijftien exemplaren. Met dank aan de intensieve visserij.

Vandaar dat ik geen gewoon dolfijntje spotte. Die arme beesten zijn praktisch bijna uitgestorven. Al valt er wel verder te lezen in het artikel dat er nog wel drie andere dolfijnsoorten rond zwemmen in De Middellandse Zee. Daar heb ik mijn hoop op gevestigd. Wie weet spot ik d’r nog ééntje in het najaar als ik vakantie hou op Cyprus.

Al ga ik eerder eens op zoek naar een goed doel dat de gewone dolfijntjes probeert te helpen en een ander goed doel dat de intensieve visserij aanpakt. Want anders kunnen we in de toekomst alleen nog maar naar het Dolfinarium om dolfijnen te spotten. En dat was nou net niet mijn bedoeling.