Vakantielectuur.

Je leest het altijd ergens aan het begin van de zomer in kranten, tijdschriften of op de websites; goedbedoelde leesadviezen. Alle cliché’s worden dan ook opeens uit de kast getrokken. ‘Heerlijk om op het strand bij weg te dromen’ of  ‘ideaal voor op het strand.’ Als er maar strand in zit, is het goed. Maar wat als je nu in het najaar op vakantie gaat? Dan kan je het shaken en moet je het helemaal zelf bedenken. Gelukkig ben ik daar best goed in.

Al zeg ik het zelf.

Sommige mensen denken daar misschien iets anders over. Maar aangezien ik m’n hele leven veel boeken d’r al lezend doorheen heb gejakkerd, meen ik ook dat ik er best wat over kan zeggen. En goede boeken kan vinden. Zonder dat ik die goedbedoelde aanraders moet door worstelen, want die koop ik uiteindelijk toch niet. Let er maar eens op, het zijn altijd die vervelende Grishams, veel thriller ongein en de slechtste chicklit die je door de strot gedouwd wordt. Als advies welteverstaan.

Serieus, je mag van geluk spreken dat de uitgevers besloten hebben de nieuwste boeken van Heleen van Rooyen en Dan Brown in het najaar  uit te geven, want anders had half Nederland die massaal moeten lezen op het strand. En later maar bij de koffieautomaat op het werk tegen je collega’s bomen hoe ‘fantaaaaaastisch boek het was.’ U begrijpt het; die boeken lees ik dus niet. Welke boeken dan wel?

Dat zijn er meerdere. Helaas heb ik mijn eerste keuze de thriller ‘Een plek onder de zon’ van de Zweedse auteur Liza Marklund uit. Slechte titel, goed boek. Je moet elke dag wat doen in de trein en het ding lag zo leuk te liggen op de tafel. Na ja, ik kon gewoon niet wachten. En dus is ‘ie al uit. Een recensie volgt binnenkort. Dat geldt ook voor dat andere boek ‘Pride and prejudice and zombies.‘ Zelden zo hard gelachen. Echt waar, deze klassieker zal nooit meer hetzelfde zijn. Als er nu niet minstens één zombie wordt afgemaakt, verveel ik me kapot.

Gelukkig heb ik keus uit nieuwe dingen. En die eerste keus heet ‘Skin’ van Mo Hayder. Niet geheel toevallig het laatste boek van één van mijn favoriete thrillerschrijfsters. De doden, verknipte geesten en ingewanden vliegen je om de oren, maar dat is af en toe ook wel eens verfrissend. En aangezien ik daar morgenochtend in de trein mee begin, zou ik daar wel eens eerder mee klaar kunnen zijn, dan ik zelf denk.

Maar goed ook, want dan kan ik beginnen aan een dikke pil van pakweg 550 blazijden. ‘Een spoor van vernieling’ heet het. Slaat in dit geval niet helemaal op verminkte lichamen, een beetje dan, want het gaat over de geschiedenis van de Amerikaanse geheime dienst de CIA. Een aanrader van vriendlief, die dit helemaal de bom vond. En aangezien ik nooit vies ben van een complotje of wat, denk ik dat dit ook best vermakelijk wordt.

Mocht ik dat uithebben, dan ga ik Oprah een plezier doen. Nou ja, meer de uitgever die moet hebben staan springen van vreugde toen zij ‘The Time Traveler’s Wife’ een beetje leuk ging promoten in d’r show en op haar site. Schijnt prachtig te zijn. En dat is alles wat ik er over weet. 

Goed, en mocht ik nog tijd over hebben? Dan ga ik natuurlijk geen boek lezen. Wel ga ik de nieuwste Vogue uitpluizen, alle verhalen in de Vanity Fair lezen en The Economist van palief jatten. Want ook ik wil wel eens weten wanneer die kredietcrisis nou eens over is.

En anders staan deze boeken op de reservelijst:
- Zoë Heller: The Believers. Dat verhaal gaat over een stel gedesillusioneerde babyboomers. En aangezien ik daar niet altijd evenveel zin in heb, mag ‘ie nog niet meteen gelezen worden. 
- The Given Day – Dennis Lehane. Goede schrijver met een prima staat van dienst. Maar ieder boek dat begint met Amerikaanse honkbal-ish dingen werkt bij mij niet. Begon ‘Underworld’ van Don Delillo ook mee, en die klassieker ben ik niet doorgekomen. 
- Thomas Mann – Buddenbrooks. Ik weet het; ik moet eigenlijk in een hoekje gaan staan en me schamen dat ik het nog niet gelezen heb. Maar Buddenbrooks lezen in je vakantie? Daar moet ik nog even mentaal op voorbereiden. Misschien kijk ik gewoon wel de film.

Kijkt U even met me mee? Ga ik intussen eens bedenken welke boeken ik – zonder de leesadviezen- ooit ga inpakken.

 

Pride and Prejudice and Zombies

Jane Austen heeft zich waarschijnlijk al een keer of wat omgedraaid in haar graf toen dit boek verscheen in april dit jaar, maar dat deert niet. Want haar bewerking van ‘Pride and Prejudice’  in de vorm van ‘Pride and Prejudice and Zombies’ gaat als zoete horrorbroodjes over de toonbank. 

Bijna iedereen kent inmiddels het legendarische boek van Miss Austen. Niet alleen door het boek zelf, maar ook het aantal tv-series en films die weer zijn gebaseerd, of in het geval van de verfilming van Bridget Jones zijn geïnspireerd door het verhaal, op dit romantische doch goed geschreven historische boekwerkje.

En die populariteit gaat alleen maar groter worden door deze nieuwe uitgave. Het idee is simpel. Men neme ‘Pride and Prejudice’, inclusief het ouderwetsche taalgebruik, dezelfde tijdsperiode, de normale hoofdpersonen en de originele boekcover als uitgangspunt, maar dan prop je d’r heel veel zombies, bloed en andere gorigheid in.  Briljant. 

Schijnt dat een uitgever ooit op dit Nobelprijswaardige idee kwam. Goed bedacht van deze man, want ”Pride and Prejudice’ draaide vroeger vooral om de hoofdpersonages Elizabeth Bennet en Mr. Darcy. Krijgen ze elkaar – ondanks hun vooroordelen over elkaar en de ongelimiteerde trots- nou wel of niet? Best aardig. Ten minste, als je in pakweg 1998 leeft. 

Want anno 2009 hebben ze er gewoon legers zombies in geflikkerd. Voorbeeldje? Het verhaal wordt zoveel leuker als het al begint met de vader van Elizabeth die zijn dochters traint in vechtsporten en andere gezellige wapendingen. Dit is niet voor de leuk, want het is de bedoeling dat zijn dochters een nietsontziend leger worden die de zombies elimineren. Elizabeth Bennet als een Buffy the Vampire Slayer avant la lettre. Wie had dat ooit gedacht? En Mr. Darcy is niet alleen een zelfingenomen eikel van blauw bloed, maar in deze versie een keiharde zombie-jager. Eén element is wel hetzelfde gebleven; Elizabeth en die draak van een Darcy mogen elkaar nog steeds niet. 

Dat is prima te doen, want ze hebben het in eerste instantie maar wat druk met het uitschakelen van zombies op het Engelse platteland.  Het bloed en de ingewanden vliegen je om de oren. En daartussen kan je toch nog fijn de verhaalstructuur ontdekken van ‘Pride and Prejudice’, want die heeft schrijver Seth Grahame-Smith gewoon in tact gelaten. Waarom ook niet?

Het heeft een fijn verhaaltje opgeleverd. Wat zeg ik? Het is een regelrechte bestseller. Als recensenten van kranten als The New York Times er niet over uit geluld raken en het boek vervolgens ook nog eens bovenaan de bestsellerlijsten opduikt, dan weet je wel hoe laat het is; het is zombie-tijd. Zelfs de grote filmstudio’s schijnen te vechten om de filmrechten, als ze al niet verkocht zijn.

En dan rest ons nog maar één vraag; hoe zou Colin Firth het doen als een zombie-jagende Mr. Darcy?

Goodfellas.

Een  filmpje op een willekeurige woensdagavond rond negen uur is prima, vooral als het om ‘Goodfellas’ gaat. Een misdaadfilm uit 1990. Ken je die niet? Eh, dan hou je vast niet van films uit het maffia genre. Maar ga ‘m toch maar zien, want boeiend is ‘t.

De grootste hit uit dat maffia genre moet natuurlijk wel The Godfather trilogie zijn, geregisseerd door Francis Ford Coppola. Die samen met schrijver van datzelfde boek. Mario Puzo, het bewerkte tot een scenario. Jaja, sinds ik de basiscursus scenarioschrijven heb gevolgd vind ik  dat ik ‘t aan mijn stand verplicht ben om dat ook te melden.  Enfin, die film was me toch een kaskraker.

Niet dat er niet meer films zijn verschenen over die zóóó spannende maffia wereld. Denk eens aan een Scarface of een – inderdaad- Goodfellas. De regie van de laatste film ( Niet Scarface, want dat was toch echt Brian de Palma) was in handen van Martin Scorsese. Ook niet de minste in de filmwereld. Ook hij schreef- net als Coppola- samen met de schrijver van het boek Nicholas Pileggi ( het is gebaseerd op ‘t werkje ‘Wiseguy’) het scenario.

Het aardige aan Goodfellas is dat het gaat om de lagere regionen binnen de georganiseerde Iers-taliaanse misdaadscene. De middelmatige wiseguys die voor de grote jongens het werk opknappen en intussen als koningen leven in hun eigen buurtjes.  Ze beginnen klein om vervolgens uit te groeien tot gangsters. Waarom?  Omdat hun voorbeelden ook van die criminelen waren.  Geld, vrouwen, drank en drugs werden een voorbeeld; a way of life.

Kijkt U anders eens voor een recent buitenlands voorbeeldje naar de Italiaanse film Gomorra. Gebaseerd op het boek van de inmiddels ondergedoken Italiaanse schrijver Roberto Saviano- want met de dood bedreigd door de Italiaanse maffia- waarin vooral de ondergeschikte lagen van de maffia in Napels worden beschreven.  En die werkelijkheid heeft helemaal niets te maken met het heroísche beeld dat de film ‘The Godfather’ uiteindelijk heeft geschapen.

A komt  ’Goodfellas’ er iets bij in de buurt. Met nadruk op íets. Want tja, het gaat om de lagere regionen. Het speelt zich natuurlijk af in de United States of America, hoofdrolspeler Ray Liotta speelt de knappe-gangster-met-een-hart en Robert de Niro is The Tough One Hell Of A Gangster. Dat U het even weet. Maar een leuk tijdsbeeld in de VS geeft het wel.  Bovendien zijn de  acteurs fantastisch ( let vooral even op Joe Pesci als volkomen gestoorde medecrimineel Tommy De Vito) en de dialogen zijn ronduit vermakelijk. Zelfs in de – ehm- ietwat gewelddadiger scenes. Voorbeeldje?

                                                                         Henri:
                                                    You fuckin’ killed the guy

                                                                         Tommy:
                                                     I have a nice shot

Het nare is dat U als kijker op dat moment ‘t slachtoffer – een hulpje dat al glazen drogend verlangend naar de groep gangsters keek – in een hoekje ziet liggen. Dood. Gewoon omdat die Tommy ’een lekker gek moment’ had.  Het huilen én het lachen staat je nader. Dat is knap. En dat maakt het zo’n verrekt vermakelijke film. Met een grimmig, ruw tintje. Dat dan weer wel.

Ik ga weer even verder met kijken. En voor de bezoekers die echt niet weten waar ik het over heb; klik even op dat filmpje en ga even die negentien jaar, want film uit 1990,  goed maken en download huur die film.

Dit boek is uit …

En het heet ‘Een stil geloof in engelen,’ geschreven door RJ Ellory. Als U nog een boek zoekt; meteen deze literaire thriller aanschaffen.

Literaire thriller? Jazeker, die categorie is zeker van toepassing.  Deze term heeft een beetje last van uithollingsverschijnselen. Plat geschreven, eendimensionale spannende boekjes worden tegenwoordig al snel ‘literaire thrillers’ genoemd. Verkoopt schijnbaar beter. Trap er niet in, want hoewel veel van die thrillers best onderhoudend zijn, is er niets literairs aan.

Dat kan je niet zeggen van ‘Een stil geloof in Engelen.’ Het verhaal begint ergens in 1939 als in het plaatsje Augusta Falls in het zuiden van Amerika een vermoord meisje wordt aangetroffen. Dit is het begin van een lange reeks van vermoorde meisjes die gruwelijk toegetakeld in de omgeving van Augusta Falls worden gevonden.

De hoofdpersoon van ‘t boek, Joseph Vaughan, is op ‘t moment van de moord een jaartje of elf. Zijn vader is overleden aan reuma en zijn moeder probeert de boel draaiende te houden. Gelukkig worden ze geholpen door de rijkste familie van Augusta Falls, de geëmigreerde Duitse familie Kruger met vader, moeder, twee zonen en de jongste dochter Elena.

Joseph wordt onmiddelijk persoonlijk geraakt door de dood van het eerste meisje. Niet alleen omdat ze bij hem in de klas zat, maar ook omdat hij het in verband brengt met de dood, waarvan hij het gevoel heeft dat die hem achtervolgt. Een paar moorden verder besluit Joseph samen met een aantal andere jongens een groep op te richten om de andere kleine meisjes uit de omgeving te beschermen. ‘The Guardians’. noemen ze zichzelf.  Maar wanneer Joseph er niet in slaagt Elena te beschermen, valt deze groep uit elkaar. De tijden verstrijken, Joseph wordt schrijver, maar de moorden gaan door. Pas jaren later komt hij erachter wie verantwoordelijk is voor de moord op de meisjes.

Dit verhaal is geen simpele whodunnit. Sterker nog, op één derde van ‘t boek  kunnen de meeste lezers al concluderen wie de dader is. Maar dat mag de pret niet drukken. Daar is het boek simpelweg te mooi voor. Want het gaat niet alleen om de vermoorde meisjes, maar ook over de  Tweede Wereldoorlog, de armoe op het platteland in Georgia en de ontwikkeling van Joseph van jongen tot man. En dat is opgeschreven in prachtige proza met veel bijvoeglijke naamwoorden, uitgebreide beschrijvingen van karakters en het landschap in lyrisch taalgebruik.

Het is duidelijk: de auteur, RJ Ellory,  kán schrijven. En hoe. Schijnt dat dit, na een aantal andere boeken, zijn eerste internationale hit is. En terecht.  In één woord: schitterend. Een boek om letterlijk als figuurlijk even stil van te worden.

Zo, en dan nu de volgende van de lijst.

Verantwoord Gruwelen en Griezelen.

‘Wat ben je aan het doen?,’ vroeg een vriendin gisteravond aan de telefoon. ‘Ik ben de Detective en Thrillergids van Vrij Nederland aan het doornemen,’ was mijn eerlijke antwoord. Ja, je kunt wel zeggen dat je met je hele vriendengroep heel stoer de Champions League finale tussen Manchester United en FC Barcelona in de kroeg aan het volgen bent, maar aangezien ik niet zo van voetbal hou, trapt toch niemand daar in.

‘Oh, leuk,’ reageerde ’t vriendinnetje lief. En dat is het inderdaad. Al zullen de meeste mensen honderden korte recensies over Thrillers misschien niet echt spannend vinden. Thrillers en detectives moet je lezen en er niet over lezen. Maar vergis je niet, zo’n gids is reuze handig. Vooral als je in de winkel staat, zin hebt om een goed spannend boek aan te schaffen en niet kunt kiezen uit die tientallen, zo niet honderden, titels. Niet voor niets is Juni straks De Maand Van Het Spannende Boek. ( Vandaar ook het tijdstip van de publicatie van de – verder onafhankelijke- gids) Om maar even de populariteit van het genre aan te geven.

Want je wil wel zeker weten of je een beetje goed kunt griezelen of op zijn minst een half centimetertje van je nagels kunt afbijten tijdens het lezen. Het is behoorlijk ontluisterend als een thriller maar niet spannend wil worden. Of erger, als blijkt dat het boek daarbij ook nog eens slecht geschreven is. Dan heb je een leidraad nodig in de vorm van een gids waarin oud en nieuw thrillerwerk gelezen en beoordeeld is.

Die beoordeling is gebaseerd op het geven van een aantal sterren. Vijf sterren is uitmuntend. Beter wordt het niet. En is daarom ook maar voorbehouden aan een paar boeken. Krijgt een boek één ster, dan kan je ‘m volgens de redactie vaak maar beter laten liggen. Twee sterren is ook niet veel soeps. De boeken met drie of vier sterren zijn vaak weer wel het lezen waard.

Overigens ben ik ‘t soms ook totaal oneens met de beoordelingen. Krijgt een boek die je pulp van de bovenste plank vindt opeens drie sterren. Of vraag je af of de redactie een persoonlijke vete had uit te vechten met de thrillerauteur in kwestie omdat dat boek, in plaats van drie sterren te krijgen, compleet wordt afgekraakt. Het lijkt het Songfestival wel. Enfin, laten we het erop houden dat een eigen mening mooi is meegenomen.

Nu is het natuurlijk een beetje sneu om iedere keer dat ik een boekenwinkel in loop, en dat gebeurt nog wel eens, die gids mee te nemen. Omslachtig ook. En vandaar dat ik een lijstje in het leven heb geroepen van alle thrillers die ik – het liefst- dit jaar nog allemaal wil lezen. Dat lijstje gaat in de tas ( Absoluut geen probleem voor iemand die altijd haar halve leven met zich meezeult) om er alleen uit te komen als ik weer eens sta te dralen in één of andere boekhandel.

Het lijstje? Die moet vanavond nog aangevuld worden, want het kost even tijd om ’t maken. Wel leuk om te doen. Al zullen de meeste mensen vast liever naar een voetbalfinale kijken. Maar toch, hier alvast een klein begin:

Onderkoeld – Arnaldur Indridason. ( Nu aan ‘t lezen)
Alles van de Japanse schrijfster Natsuo Kirino ( Om onbegrijpelijke redenen geheel gemist. Raar, want Japanners zijn kampioen in eng-doen. Kijk eens naar het origineel van The Ring.  Een van mijn favoriete thrillerauteurs, Mo Hayder,  heeft daar ook een huiveringwekkend boekwerkje over geschreven. )
De zomer van Kim Novak – Hakan Nesser ( Al moet ik misschien eerst zijn serie over ene Van Veeteren doorspitten)
Gezworen vijanden – William Lashner ( Naast veel misdaad, ook een fijne portie snedige oneliners. Ten minste, dat wordt beweerd op Nu.nl)
Een stil geloof in engelen – RJ Ellory ( Ook nóóit wat van gelezen)
Kolyma- Tom Rob Smith ( Kind 44 was al extreem depressief. Ik heb de prozac vast in huis gehaald).

Jackie Collins would be proud.

Recensie

Zin in een lekker fout boek’, grijnsde vriendinnetje E. een maandje geleden tegenover me aan een tafeltje in een café. ‘Hier, deze moet je lezen’ en schoof vervolgens een paperback met een lekkere foute cover – denk gebronsde vrouw in bikini- over de tafel naar me toe.

‘Tan Lines’, geschreven door ene J.J. Salem, stond in chocoladeletters op de voorkant. Meteen enthousiast was ik niet. Want laten we wel zijn: het boekwerkje zag er bepaald niet uit als een klassieker van pak ‘m beet een Tolstoj. En van chicklit ben ik ook geen fan. Persoonlijk heb ik ’t namelijk behoorlijk gehad met vrouwen boven de twintig die bladzijdes lang klagen over hun baan, gewicht, hun man, hun gebrek aan man, de vervelende moeder, en een nog vervelender schoonmoeder. Get a life.

Conclusie? Geen chicklit voor mij. Tot vriendinnetje E. aan haar advies toevoegde dat dit boekje zo geschreven had kunnen zijn door Jackie Collins. Weet U nog, het zusje van actrice Joan met the big hair, de grote schoudervullingen die boeken vol schreef over het verdorven Hollywood waar alleen gesnoven en gesekst werd? Nou, die dus. Geef maar toe, hoe literair je ook wilt voordoen: alle meisjes hebben weleens op een of ander Zuid-Europees strand d’r boeken in één adem uitgelezen. Ik althans wel.

Al dacht ik dat ik die periode wel een beetje gehad had. Tot ik ‘Tan Lines’ in de handen kreeg gedrukt. Misschien was het de zomerhitte, maar ik moest en zou ‘m aanschaffen. En ’t zal U niet verwonderen dat ik dit exemplaar ook in één adem heb uitgelezen.

Het verhaal in ’t kort? Drie beeldschone vriendinnen – een is een succesvolle feminististische schrijfster, de ander een actrice/model-ish ding en nog een indie zangeres- delen een vakantiehuis in The Hamptons. De zomerspeeltuin aan zee waar steenrijke New Yorkers graag hun weekenden doorbrengen. Dat dit avontuur van de drie spannende meisjes niet bepaald goed afloopt moge duidelijk zijn. Daarvoor zijn ze allemaal net een tikkeltje te wild. Lees: verkeerde mannen, veel drugs en nog meer drank. Janice Dickinson is d’r niets bij. Want dat hoort zo in Glam Lit, als je d’r toch zo nodig een naampje aan wilt hangen.

Is ’t literair verantwoord? In het geheel niet. Is ’t geestig? Vreselijk. Lees ‘There are eight thousand nerve endings in the clitoris, and this son of a bitch couldn’t find any of them’ op pagina 3 en ‘t niveau van ‘t boek is vrij duidelijk. Je kunt dit bijna vergelijken met een zak Vlaamse frieten met vette mayonaise. De voedingswaarde is zo goed als nihil, maar je blijft d’r maar van dooreten. En als je ’t op hebt wil je meer. Alleen heeft dit boek een voordeel ten opzichte van die zak Vlaamse frieten: je komt d’r niet van aan. En alleen dat al verdient een extra ster.

De nieuwe Sex and the City?

Recensie

Een beetje vrouw die de laatste jaren niet onder een steen geleefd heeft kent schrijfster Candace Bushnell. Dat is die missus uit New York die bestsellers als ‘Sex and the city’ en ‘Lipstick jungle’ tikte. En nu heeft ze weer een nieuw boek op de markt gebracht: ‘One Fifth Avenue’.

Een roman over vijf vrouwen die leven in een chique appartementengebouw op -natuurlijk- Fifth Avenue in – nog meer voor de hand liggend- New York. En ff-ing me, net als in ‘Sex and the city’ is het weer gelukt om een boek te schrijven die de zeitgeist lekker neerzet. Maar goed ook, want -excuse me-, Sex and the city is so last century. De tijden veranderen en dat legt Miss Bushnell ons nog eens haarfijn uit in haar nieuwste boek.  

In ‘One Fifth Avenue’ mogen de levens van deze vijf vrouwen dan op het eerste gezicht wel rooskleurig lijken, eenvoudig zijn ze allesbehalve. Zo moet één van de oudste bewoonsters van het gebouw lijdzaam toekijken hoe achtereenvolgens een stel multimiljonairs hun intrek nemen in het grootste appartement, haar neef en directe buurman wordt ingepakt door een 22-jarige ambitieus wannabe starlet en heeft ze te kampen met het gefrustreerde hoofd van het appartementsgebouw. De enige met wie op lijkt te schieten is een bekende actrice die na jarenlange afwezigheid in Hollywood weer d’r intrek heeft genomen in ‘One Fifth’.

Maar ook ‘multimiljonairvrouw’ Annalisa heeft ’t niet makkelijk met een veeleisende man die als mathematicus meer met z’n hedgefund bezig is dan met zijn eega. Gelukkig wordt ze op sleeptouw genomen door Billy, een societyfiguur van de oude stempel die alles en iedereen kent en haar welwillend introduceert in het societyleven. Dat zou Mindy, het hoofd van het bestuur van het gebouw, wel willen, maar altijd grijpt ze net naast. Datzelfde geldt voor haar man James die en niet gelukkig is met zijn status en niet met zijn huwelijk. Volgt U het allemaal nog een beetje?

Zoveel hoofdpersonages is dan ook even wennen, maar binnen no time zijn ze vakkundig geïntroduceerd door de schrijfster. Verademing is dit keer dat ze ook eens in het hoofd kruipt van een aantal mannelijke hoofdpersonages, zodat het werkje wat minder oppervlakkig lijkt dan de oestrogeenexplosies die je tegemoet komen tijdens het lezen van Bushnell’s voorgaande boeken.

Maar als vanouds weet Bushnell feilloos de New Yorkse society ontleden. De weg naar de top, de komst van het nieuwe geld, het verdwijnen van de oude mores en vooral het behoud van status, roem, schoonheid en rijkdom zijn weer de peilers van dit lijvige chicklitwerk. En natuurlijk ontbreken de snedige oneliners en de nodige humor niet. Kom op, wie kan nu nee zeggen tegen een geestige woordenwisseling als:

‘What am i supposed to wear under this?’ she asked. ‘Nothing,’ Norine said. ‘No underpants?’ ‘Call them panties please,’ Norine said.

Candace Bushnell weet zelfs nog het eerste staartje van de huizenmarktcrisis mee te pakken. Jaja, het boek is helemaal 2008. Al was ’t nog smeuïger geworden als in ‘One Fifth’ ook nog de gevolgen van de grote credit crunch voor de financiële upperclass waren te zien. Want zoals we allemaal weten zijn de tijden van de mathematici die ooit de grote hedge funds beheersten voorbij. Twintig miljoen voor een appartement? I don’t think so …Maar wie weet is Miss Candace geïnspireerd en komt er nog een tweede deel. En worden beide tot serie of film bewerkt.

En laat die tweede Sex and the City film dan maar zitten.