Hij heeft er negen jaar over gedaan, maar vanmiddag krijgt vriendje P. ‘m; en dan heb ik het over z’n bachelor Scandinavistiek. Dat andere roze meisje, meer roze mensen en ik gaan natuurlijk heel hard voor de beste man appalaudiseren. Want we zijn trots. En hoe.
Daarna gaan we appletini’s drinken. En bubbels. Maar dat is zo vanzelfsprekend geworden dat ik dit niet meer zou moeten vermelden.
En omdat vriendje P. -net als ik- ook extreem veel van roze muziek houdt, even een plaatje van Kylie.
D’r zijn talloze flessen roze bubbels doorheen gegaan, dankzij m’n Turkse adoptiefamilie werd het een dansfestijn en de cd met de foute hits – speciaal gecompileerd door vriendje G. – kwam wel errug goed van pas. Kortom, de roze meisjes hadden ’t leuk op hun Pink Prosecco Party Deux.
Het is inmiddels de tweede keer dat de roze meisjes samen hun verjaardag vieren. Deze editie moest er gevierd worden dat ‘t andere roze meisje dertig werd en dat ik nog een jaar als 29-jarige over deze aardbol kan huppelen. Met heel veel roze bubbels, want dat moet je nu eenmaal drinken als je een roze meisje bent.
Vorig jaar vond het feestje nog plaats in casa Daan, maar dit jaar was het nieuwe onderkomen van dat andere roze meisje aan de beurt. Je kunt een nieuw huis per slot van rekening niet beter inwijden dan een hoop roze bubbels op de grond te knoeien. Want dat deden we. Overigens ik even een paar uur niet, dankzij een snel opkomende misselijkheid die goddank even snel verdween als ‘ie opkwam.
De gimmick van de avond? Het verzinnen van oplossingen om van een foeilelijke botervlooit, een nog lelijker inktvis-wc rolhouder en een ugly eendenspaarpot af te komen. Wij als roze meisjes konden ze namelijk niet langer aanzien in onze beide huizen. n de vuilnisbak mieteren was geen optie,; dat valt namelijk in de categorie ‘te makkelijk.’ Dan kan je beter aan je gasten vragen iets origineels te verzinnen. En dat deden ze. De oplossingen die werden aangedragen waren ronduit briljant.
De Botervloot
De wcrol-houder
De Spaarpot
Zo mailde vriendje F. het volgende voor het feestje:
1. De afzichtelijke botervloot: opsturen naar Wilders met een briefje met de tekst “Hier kunt u uw haargel in kwijt”.
2. WC-rolhouder: ophangen in het toilet van “Balk-ellende”.
3. Spaarpot: persoonlijk overhandigen aan Rouvoet met de mededeling dat hij bijzonder veel gemeen heeft met zijn cadeau, zowel functioneel als uiterlijk.
Vriendinnetje M. besloot de afzichtelijke lelijke dingen gewoon op Marktplaats te zetten en stelletje J. en W. namen uiteindelijk een roze spuitbus mee, stelden voor alles roze te spuiten en dat allemaal aan elkaar vast te plakken.
En dat is gebeurd. Om een uurtje of drie ergens in Bos en Lommer werd een botervloot en een inktvis-wcrolhouder aan elkaar vast geplakt en roze gespoten. D’r werden overigens wel meer dingen roze gespoten, maar dat zal dat andere roze meisje U morgen alles over vertellen. Dan kan ik me intussen even voorbereiden op de volgende bubbelsessie vanmiddag.
Maar eerst ga ik even wakker worden met Dé Hit van gisteravond; ‘Bebek’ van Demet Akalin.
‘Say i’m the first one,’ mailde een Australisch vriendje die er blijkbaar een sport van maakt om al zijn vriendjes en vriendinnetjes all over the world als eerste te feliciteren. Ik kon hem gerust stellen. ‘You are’. Vanaf dat moment was het hek van de dam en stroomden de mails, smsjes, facebook- en hyvesberichten en tweets binnen van familie, vrienden, collega’s en kennissen. Mijn verjaardag was bal.
Tot in India en Amerika aan toe wisten de mensen me te vinden. ‘Am i invited yo your birthday bash’, grapte een Indiaas vriendje in New Delhi en een ander Amerikaans vriendje gaf later toe dat hijzelf niet aan mijn verjaardag had gedacht, maar zijn secretaresse wel. Hulde aan de vrouw, zou ik zeggen. Want het gaat om het gebaar dat mensen d’r aan denken dat je 29 bent geworden. Dat is lief en dat is vooral aardig. Waarvoor dank aan iedereen.
En mijn eerste dag als 29-jarige beviel goed. Tussen al berichten en telefoontjes door kwamen ouders op bezoek met fijne cadeautjes. Dankzij hen ben ik onder meer een paar oorbellen, een waterkoker, een duikbril en tafellopers rijker. En natuurlijk werd een fles champi open getrokken om daarna over te gaan op de bubbels. Was ook veel nodig, want de avond tevoren was de verjaardag al lekker ingeluid met veel bubbels, samen met dat andere roze meisje.
Vervolgens werd de champagne-sessie gewoon voortgezet in een fijn restaurant met een nog fijnere binnentuin in Amsterdam. Vol als een portje met peren had ik na de laatste scroppino het gevoel dat ik naar huis kon rollen. Gewoon omdat je zoveel mag eten als je wilt op je verjaardag. Drinken trouwens ook.
Al plukte ik daar wel de wrange vruchten van vanochtend. Licht wazig en toch redelijk hyper wandelde ik de redactie op. Ik werd verwelkomd door collega’s met grote grijnzen op de gezichten. ‘Jij hebt het zeker héél leuk gehad,’ merkte ééntje lachend op. Dat kon bevestigd worden. ‘Nou ja, op zijn minst zie je er wel wat minder apatisch uit dan na de Sneekweek,‘ sloeg collega R. de spijker op de kop.
Dat klopte. U begrijpt; mijn tweede dag als 29-jarige was een lánge dag. Maar ik heb ‘m overleefd. Sterker nog, ik heb nog mooi wel anderhalf uur staan dansen, want die bubbels moeten natuurlijk wel ergens verbrand worden. En dit weekend begint het feestje weer van voren af aan. Samen met dat andere roze meisje. Maar daar vertel ik u hier alles over.
Een paar weken geleden rolde in mijn inbox een e-mail binnen van vriendinnetje V. dat ze samen met een andere vriendin d’r verjaardag ging vieren op zaterdag 8 augustus. In het Westerpark, want dat is zo lekker dichtbij als je in De Jordaan woont. Enthousiast antwoordde ik terug dat ik d’r zeker bij zou zijn. Tegen een picknick met bubbels zeg ik geen nee.
Al dacht ik daar gistermiddag wel even anders over. Na een wel errug gezellig vrijdagavondje wijntjes drinken op De Zeedijk kwam mijn lichaam in opstand. Een krant lezen was me teveel, een bordje in de vaatwasser zetten ook en de gedachte dat ik op een fiets moest zitten en daadwerkelijk zou moeten trappen, bezorgde me al hoofdpijn. Kortom, ik was gewoon lekker ouderwetsch brak.
En in dat geval kan je maar beter weer aan de drank. ‘Anders krijg je last met je lever,’ zei een ander vriendinnetje ooit. En daarom besloot ik op de fiets te klimmen. Het ging niet van harte. Zeker niet toen ik me bedacht dat er nog cadeautjes gekocht moesten worden. Dat deed ik in een overvolle Free Record Shop waar een enorm vriendelijke jongen achter de kassa stond. ‘Je hebt het zwaar he?’ zei hij, terwijl hij twee cd’s met foute zomerhits afrekende. Mensen cd’s geven met nummers als ‘Dragostea din tei’ is namelijk mijn bijdrage aan de wereldvrede. Ik kon alleen maar knikken, want zelfs praten was me teveel. ‘Ik zou d’r straks maar even een biertje in gooien’ zei de lieverd. Ik knikte beamend.
Na een knipoog probeerde ik weer zo veel mogelijk dat zaterdagmiddagverkeer te ontwijken. Intussen vervloekte ik de lokatie van het feestje. Waarom niet gewoon het Vondelpark dat praktisch naast m’n deur ligt? Waarom, waarom, waarom moest ik een half uur fietsen? U begrijpt dat ik me bevond in een staat van algehele lamlendigheid en zelfmedelijden.
Eenmaal in het park kon ik tot mijn opluchting wel meteen de groep op een grasveld aan de partytent herkennen. ‘Hoe gaat het’ zei vriendinnetje V. grijnzend na de felicitaties. ‘Brak’ . ‘Zeker lekker gevierd dat je een nieuwe baan hebt’ lachtte V. nog harder. ‘Ik heb zelfs moeite met praten’ kon ik d’r nog net tegen V., oud-collega’s en andere bekenden eruit krijgen. Die opmerking werd beloond met keihard gelach. Ik schonk mezelf intussen maar even een beker bubbels in.
En na twee slokken begon het leven weer te stralen. De zon scheen, de foute zomerhits werden opgezet, intussen werd een Turks broodje naar binnen geduwd en met oud-collega’s werd het een trip down memory lane over tv- en radioprogramma’s waar we ooit werkten, wie het nu met wie deed en wie -als zoveelste- ook de tv-wereld uit was gegaan. Kortom, het was gezellig. Na een paar glazen bubbels en andere roze wijn, had ik weer praatjes voor tien. ‘Die bubbels helpen he? merkte een oud-collega met een grijns op haar gezicht op. ’Enorm’ kon ik alleen maar bevestigen.
Zo werd het nog een lange, mooie avond in het park. De geur van de bbq, voetballende jongens, omgevallen wijnflessen, lege kratten bier en Simply Red ( iemand bleek toch genoeg te hebben van de foute zomerhits) op de achtergrond; niets meer aan doen. Dit is zomer in Amsterdam. En dat is fijn, of je nu brak bent of niet.
Ook al gaat ‘ie nog tot en met woensdag door, voor vriendinnetje E., dat andere roze meisje en voor mij is de Sneekweek toch echt over. Dat is misschien maar goed, want vandaag waren we gebroken. Wat zeg ik ? Gesloopt. Maar zoals al zo mooi gezegd werd in een reclame; het waren twee fantástische dagen.
’Dáán, hoe moet ik nu zo snel mogelijk fietsen naar Station Zuid WTC?,‘ riep dat andere roze meisje aan de telefoon rond een uurtje om kwart voor zes vrijdagavond. ‘Ik denk dat ik veel te laat ben,’ voegde ze d’r nog aan toe. Geduldig legde ik uit waar ze naar toe moest. ‘jij bent inderdaad veel te laat van huis gegaan,’ riep ik nog. ‘Is het ver?’ piepte het roze meisje. ‘Nog zeker tien minuten. Ik zou maar hard fietsen als ik jou was,’ zei ik. Lachend hing ik op. De eerste grap was uitgehaald. Want de fietstijd was beslist niet meer dan een paar minuten. Dat had het roze meisje ook door, toen ik me in de trein in Hilversum me bij de rest van het gezelschap aansloot. ‘Stom wijf!’ riep ‘t roze meisje, om daarna in lachen uit te barstten.
De toon was gezet.
De treinreis verliep soepeltjes en voor we het wisten zaten wij bij ouderslief een diner weg te werken. Een paar glazen bubbels en wijn verder besloten we dat we voor twaalven toch echt op de fiets moesten springen voor de start van de Sneekweek. De stad was overvol, het Blauhuster Dakkapel speelde het Fries Volkslied, de straten waren bevolkt door bekenden met een biertje in de hand en in de café’s en bars speelden bands en draaiden DJ’s.
Na een rondje hoe-wurmen-we-ons-door-zo-goed-mogelijk-door-de-massa-heen belandden we in een normaal gesproken Indonesisch restaurant dat voor de gelegenheid is ongetoverd tot een fijne dansgelegenheid. De DJ draaide Michael Jackson, salsa en housenummers. Dat andere roze meisje demonstreerde haar hakkunsten, ik zeilde met vriendje R. over de dansvloer en vriendinnetje E. bleek een koningin in het afweren van irritant manvolk. Voor we het wisten was het half vijf en fietsten we weer naar huis.
Na een ochtend uitslapen was het tijd voor een brunch met bubbels, want voor de tweede editie van het verjaardagsfeestje van de Roze Meisje op 22 augustus moeten verschillende bubbels uitgeprobeerd worden. En omdat het mooi weer was werd er een bikini aangetrokken, werden we nog bruiner dan we al waren, draaiden we Britney, dansten we op Michael Jackson en dronken we limoncello aan ‘t einde van ‘t diner.
Daarna mochten we weer de overvolle stad in. En dat begon bij een optreden van een stel soulmuzikanten. IJverig schudden we onze heupen los tijdens een gezellig salsa nummer. Of het nu door mijn zumba ervaring komt of niet, maar een klein donker mannetje wilde wel een dansje met me wagen. Enthousiast pakte hij mijn hand, draaide met zijn benen en communiceerde met veel van mijn lichaamsdelen op zijn ooghoogte, maar in ieder geval niet met mijn hoofd.
De vriendinnetjes barstten in lachen uit en omstanders wierpen meewarige blikken toe. Maar helpen? Ho maar. Tot vriendinnetje E. hem op de schouder tikte. ‘He dude, ze vindt het echt niet leuk. En jou al helemaal niet aantrekkelijk.’ Daar was ‘ie niet van onder de indruk. De enige redding was nog te proberen mijn hand uit die van hem te werpen en dekking te zoeken achter een potige Friese vrouw. ‘Kom hier maar staan. Samen kunnen we ‘m wel aan,’ zei de schat en gaf me een knipoog. Daar was íe gelukkig wel van onder de indruk.
En dachten jullie dat het daar mee ophield met de vervelende mannen, dan heb je het goed mis. ‘He, lekkere wijvuh!’ riep een groep mannen in een auto die langzaam naast ons kwamen rijden. ‘Hai, ik ben Jan uit Montfoort,’ stelde een kerel zich voor aan vriendinnetje E. in de kroeg die tot drie keer aan toe riep dat íe drank ging halen en dat minstens ook zoveel keer gewoon weer vergat. Dat andere roze meisje ontmoette later het duo Dumb&Dumber en ik ondernam een dappere poging een man met een geknoopte polo rond de schouders te ontwijken.
Kortom, het was een mooie avond. Warm ook. En ook nu was het opeens half vijf. Gillend van het lachen fietsten we naar huis. Om vervolgens zondagochtend met een gaar gevoel wakker te worden. Want zestien zijn we niet meer. De jaren beginnen te tellen. Vooral na twee avonden ’stappen’. Gelukkig ging het beter na een brunch, een dansje op ‘You’re my first, my last and everything’ en één herstelwijntje. Dat hadden we wel nodig als voorbereiding op een treinreis van twee uur.
Maar niet voordat ‘t andere roze meisje zichzelf opsloot in de wc. Vaderlief moest eraan te pas komen om ‘t roze meisje te ontzetten. In de woonkamer gilden vriendinnetje E. en ik van het lachen. Eenmaal van de wc af, gilde dat andere roze meisje met ons mee. ‘Dit is de opsluiter van de dag,’ proestte vriendin E. Het was zelfs de absolute ‘opsluiter’ van het weekend. Want zo gezellig was ‘t.
Met pijn in de kaken van het lachen stapten we in de auto van vaderlief die ons naar het treinstation van Heerenveen bracht. Daar kochten we heel veel cola en nog meer tijdschriften. En die tijdschriften bezorgden ons nog meer pret. Waarschijnlijk onze medepassagiers hoofdpijn,. Maar daarover later meer. Eerst gaan we even afkicken van de Sneekweek.
Recente reacties