Een stoer wijf.

Het interview met danslegende Germaine Acogny dreigde mis te gaan. Ik was te laat, het begin van het gesprek begon ietwat stroef en het interview werd na tien minuten al onderbroken door een telefoontje dat mevrouw Acogny niet zinde…

‘Hoe kan je in godesnaam te laat zijn?’ zullen nu een aantal mensen denken. Terecht, Het is per slot van rekening regel nummer 1 voor een interview: Kom altijd op tijd voor een afspraak. Waar. Toch, ik was op tijd. Alleen zat ik in de lobby van het hotel waar ze verbleef op haar te wachten en zat zij te wachten op haar hotelkamer. Een telefoontje een kwartier later naar haar contactpersoon schiep duidelijkheid. Het was, wat ook wel mooi, ‘miscommunicatie’ wordt genoemd. Ze verwachtte mij op de telefoonkamer. Na een belletje van de receptionist stapte ik de lift in.

Daar stond ze ndat de liftdeuren weer opengingen; Germaine Acogny. Een Afrikaanse danslegende van begin zestig die in Nederland is om weer een aantal workshops te geven. Haar man daarentegen geeft presentaties bij allerlei NGO’s en andere organisaties die hun dansschool, l’Ecole des Sables, in Senegal ondersteunen. En één van die NGO’s is mijn werkegever. Vandaar dat ik erop werd uitgestuurd voor een interview met deze danseres.

Een kaalgeschoren hoofd, een gezicht waar amper make-up op was te ontdekken en een zwarte relaxte joggingbroek plus zwart hemdje om het prachtige danseressenlijf. De enige accessoire die eruit knalde was haar dikke Afrikaanse ketting om haar hals. Ontspannen schonk ze water in. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik, zelfs toen ik voor de vijfde keer mijn excuses had aangeboden, niet zo ontspannen was.

De vragen kwamen raar mijn mond uit rollen en met de minuut begon ik meer te stotteren, terwijl ik me intussen aan het bedenken was hoe ik in godesnaam aan mijn werkgever moest gaan vertellen dat ik te laat was. Acogny bleef intussen beleefd antwoorden, maar zin had zij d’r ook echt niet meer aan.

Tot de telefoon ging. En zij opnam. In rap Frans uitte ze haar ongenoegen. Mijn middelbare school Frans kwam inmiddels ook in rap tempo terug. Het was duidelijk; ze was niet gelukkig met de mededeling van de persoon aan de andere kant van de lijn, maar kalmeerde wel. Na een paar minuten hing ze op. ‘Sorry, Senegal’. Ze schudde haar hoofd en lachtte. Nadat ik haar herinnerd had waar we waren gebleven, was de stemming opeens wezenlijk anders.

Tijdens het telefoongesprek was ik rustiger geworden en Germaine vond het prima om haar aandacht even ergens anders op te vestigen. Voor ik het wist vlogen de anekdotes over tafel, vertelde ze wat haar passie, dromen en onzekerheden waren en lachtten we hartelijk om een aantal grappen. En ja, als interviewer moet je gepaste afstand houden, maar aangezien ik tenslotte niet voor Pauw en Witteman werk, raakte ik met de minuut meer onder de indruk van de vrouw.

We hebben het namelijk wel over een vrouw die besloot professioneel danseres te worden in een Afrikaans land waar vroeger dansen nog werd gezien als hobby. Een vrouw die na een scheiding het met haar twee zoontjes in haar eentje moest rooien en desondanks toch beroemd werd met haar eigen danstechniek waarin ze moderne en afrikaanse dans mixte. Maar ook haar eigen dansgezelschappen had en die ook wel eens zag mislukken. Die omgaat met dichters, presidenten en artiesten en desondanks gewoon weer met haar eigen man de eerste dansschool voor moderne dans in Afrika heeft opgericht. Een vrouw die is uitgeroepen tot één van de 100 invloedrijkste Afrikanen. Zo’n vrouw.

‘Het gaat allemaal om liefde’ zei ze, terwijl ze mij aankeek. ‘En respect’. ‘Geduld, doorzettingsvermogen en liefde. Dat is belangrijk’.’ Om daarna weer in een heerlijke anekdote te vervallen over haar tijd in Parijs. De verhalen die ik heb gehoord, zijn nog maar een topje van de ijsberg. Inspirerend ook. Zo’n iemand, zo’n stoer wijf, wil je meer horen vertellen.

En als je overigens meer wilt weten, dan lezen jullie maar het interview als het af is.

‘Misschien zien we elkaar nog eens in Senegal’ zei de lieverd aan het einde . Ik knikte. Het leek me enig. En een tweede ontmoeting met dit fantastische mens, graag. Je kunt geen stoere wijven genoeg kennen.

En wil je meer weten over ‘l’Ecole des Sables? Kijk dan even hier.

I will follow him.

‘I will follow him.’ Sinds ik de FOUT! compilatie-cd heb gekregen van vriendje G. afgelopen zaterdag, kan ik dat nummer maar niet uit mijn hoofd krijgen. Dat is prima, want het dondert en bliksemt hier toch in 020 op vrijdagavond, dus dan kan je maar beter wat gezellige muziek luisteren.

En ook de bijbehorende clipjes erbij zoeken. In dit geval moest ik even zoeken op José Hoebee die met ‘I will follow him’ een vette hit scoorde in 1982. Die José kennen we natuurlijk nog van Luv, één van de hotste meidengroepen eind jaren zeventig. Een soort voorloper van The Spice Girls. Alleen dan met Patty Brard, die toen ook al niet kon zingen.

Goed, José kon dat wel en dat is misschien ook de reden dat zij na d’r Luv-periode nog wel een hitje of wat heeft gescoord. Kijk maar eens even. U bent overigens wel gewaarschuwd; het is verrekt moeilijk om dit deuntje uit je hoofd te krijgen na het luisteren.

Maar José is niet de enige die een hit scoorde met dit nummer. Ook in de film ‘Sister Act’ wordt Whoopi Goldberg d’r als volstrekt ongeloofwaardige non vrolijk van.

In de Filippijnse gevangenis is ‘t over het algemeen niet echt een feestje. Met z”n twintigen in een cel, allemaal onhygiënische toestanden en dan toch een dansje doen op ‘I will follow him’ uit ‘Sister Act’.  Het kan allemaal daaro. Dus niet schrikken als u opeens tussen al die oranje pakken een nonnetje ziet dansen.  Na ja, het houdt ze niet van de straat, maar op z’n minst wel even uit het pand.  

Dan gaan we morgen weer over tot de orde van de dag.

Jarig!

… en omdat ik dat ben, mag ik gewoon een clipje plaatsen omdat ik dat leuk vind. Gewoon omdat het mag als je jarig bent en wilt dansen op een zonnige dag.

Danst U even mee?

Wil je trouwens weten hoe die verjaardag was? Kijk dan even hier

En De roze Meisjes vierden een paar dagen later hun verjaardag. Lees hier hoe dat uitpakte.

Probeer deze van Shakira maar ‘ns uit je hoofd te krijgen …

Dat nieuwe She-wolf van Shakira is natuurlijk best aardig. Dat clipje is voor de meeste mannen nog leuker, maar het haalt het niet bij de remix van ’hips don’t lie.’  De Mambo Bambo mix. Als dat niet onderhoudend klinkt, weet ik het ook niet meer.

‘t is inderdaad al een wat ouder nummer, maar deze remix is nog steeds een grote hit onder de beoefenaars van Zumba en allemaal van dat soort dans ongein.  U moet zich voorstellen dat mensen spontaan gaan applaudiseren als dit nummer wordt ingezet. Kan je namelijk verrekt gezellig op dansen. En dat doen die Zuid- en Midden-Amerikanen dan ook. Probeer dat tempo maar eens bij te houden. Ik zweer u; die Latino’s worden nog een keer m’n dood.

Maar dan heb ik tenminste wel pret gehad. En dat telt. Want gisteravond kreeg ik gratis en voor niets een adviesje over het leven van een Brazilliaanse vent die iedere les ook heel erg lekker uit zijn dak staat te gaan. Want dat doen hetero Latijns-Amerikaanse mannen, die voelen – in tegenstelling tot veel Nederlandse jongens- geen enkele schaamte als ze met de voetjes van de vloer gaan. Enniewee, zijn devies was; ‘als je niet blij bent, kan je niets en als je blij bent, kan je alles.’ Hear, hear. Wij konden alleen maar met onze zweterige hoofjes knikken. Want gelijk had íe.

Daarom gaan we even lekker een dansje wagen op deze verder ronduit chaotische vrijdagmiddag. Daar ga je toch vrolijk mee het weekend in?

Zomerhit #7 – Lambada

Het regent vandaag. En hoe. Daarom gaan we vrolijk worden van een vreselijk opbeurend nummer. En dat is Lambada van Kaoma uit 1989.

Een knaller die van deze dans een ware hype maakte. Ie-de-reen wilde op een strand de Lambada dansen. Zelfs negenjarigen zoals moi stonden toentertijd daar wilde bewegingen op te maken. Gold trouwens voor heel veel mensen, want de gemiddelde Nederlander is nu eenmaal niet zo goed in het schudden van die heupen en billen. 

Gelukkig heb ik tegenwoordig Zumbales van  een Mexicaanse lerares die  tig keer roept ‘dat we met die kont naar achteren moeten’ en ‘dat we vooral lekker moeten schudden,’ op dit soort zomerse klanken. Heerlijk. Daar knapt een mens van op en zou toch een béétje moeten helpen.  

Fout is dit plaatje niet.  Het melodietje is niet uit je hoofd te krijgen, de mensen zijn mooi, het dansje best ingewikkeld en d’r zijn geen valse noten in te ontdekken. Maar ach, écht een lekker nummer mag ook best. Misschien toch maar eens een ticket boeken richting Brazilië.

Een Fries Familiefeestje.

Na feestjes met mijn Turkse adoptiefamilie, is het dit weekend tijd voor mijn biologische familie in Friesland. Dat moet ook gebeuren. En ik kan U vertellen dat je ook met deze familie kunt feesten. Ik heb ‘t per slot van rekening ergens van geërfd.

En dus gingen we vrijdagavond richting ‘t 25-jarige huwelijksjubileum van oom S. en tante P. In een tijd waarin mensen al uit elkaar gaan omdat ze niet van hetzelfde merk koffie houden is dit met recht reden voor een feestje. Dat feestje werd in een restaurant gehouden in hun woonplaats ergens in Friesland. Slim, want als je een groots feest organiseert moet je lopend, of in sommige gevallen kruipend, naar huis kunnen.

Het was druk. Logisch. Want palief komt uit een gezin met dertien kinderen. U kunt zich voorstellen hoe vol de toko is als alle genodigden mét aanhang op komen dagen. Gelukkig was ‘t personeel lekker voorbereid en stonden de glazen witte wijn al klaar op de bar. En daar was ik na mijn werkweek from hell wel aan toe.

Plus, d’r waren muzikanten die al gezellige deuntjes aan het zingen waren. Voor ik ‘t wist stond ik, na de openingsdans, samen met palief op de dansvloer. Het was gezellig. D’r kwam country voorbij, een beetje blues en natuurlijk Jan Smit. Jazeker, met genoeg wijn in de mik sta ook ik mee te zingen met dat galmbakkie uit Volendam.

De avond vloog voorbij en tegen ‘t einde stond de familie arm in arm héél hard mee te zingen op ‘You’ll never walk alone.‘  Want in mijn Friese familie loop je niet alleen. Dat doe  je samen. Bij voorkeur in Friesland.

En om het familiefeestje nog even te vervolgen, is het vandaag tijd voor Vaderdag. En die stond in het teken van de nuttige en praktische cadeaus die ‘voor ons allemaal handig zijn.’  Je moet namelijk iets rechtpraten als palief heeft besloten dat Vaderdag gebaseerd is op ‘een puur commerciële gedachte.’  Stiekem was ‘ie toch blij met z’n vispan en bijbehorend kookgerei. Het boekje ‘How Starbucks saved my life’ van Michael Gill viel ook in de smaak.

Kent U het niet?  ‘t Is een waargebeurd verhaal over een succesvolle man die plotseling zijn baan verliest, uit ellende gaat werken als medewerker bij een filiaal van koffieketen Starbucks, daar weer opkrabbelt en uiteindelijk happier and wiser uit de strijd komt. Mooi toch? Dat willen we allemaal wel. Lezen met die hap, zou ik zeggen. Dan ga ik weer even door met m’n eigen familiefeestje.

Jump.

Het was een mooie zaterdagavond in Amsterdam Oud-Zuid. Vriendinnetje D. vierde haar veertigste verjaardag. Vriendjes F. en H. verhaalden enthousiast over het concert van De Toppers de avond ervoor, een adoptieouder was present en vriendinnetje N. danste even gezellig als vorig weekend.

De witte wijn ging d’r bij iedereen goed in, het bier overigens ook. De balkondeuren stonden open. ‘Jeetje, ik hoor jullie zelfs een straat verder op’,  sms’te kennis B. die – inderdaad- een straat verder woont. Geen wonder, want de muziek stond luid en de mensen gilden nog harder. En dit keer werd er ook veel gedanst. Maar dan op Madonna. 

Vooral het nummer ‘Jump’ was een succes. Want een sprong in het diepe wagen mag je best doen als je veertig wordt. ‘Dan begint het leven pas,’  heeft vriendje F. ooit gezegd. Al heb ik nooit geweten of dat nu écht zo is of dat de lieverd het louter ter geruststelling van zichzelf, moi en de rest van ‘t gezelschschap zei. 

Maakt niet uit. Ik ga ervan uit dat het zo is. Heb ik in ieder geval nog twaalf jaar om lekker aan te rommelen. En dan wordt het ‘Jump!’

Jumpt U alvast even gezellig mee op deze zondagmiddag?

Ik ben een Turk.

‘Wat doe jij morgenavond?,’ vroeg vriendinnetje N. vrijdag. ‘Nog niets’,'  was mijn antwoord. ‘Fijn, heb je zin om met mijn familie en vriendin D. bij mij  thuis te eten.’

En of ik daar zin in had.

Vriendinnetje N. is namelijk Turks. En wat in de eerste plaats fijn is aan Turken ( Ik ben en blijf nu eenmaal een praktisch mens) is dat je genoeg te eten en – vooral-  te drinken krijgt.  Turken doen niet aan één koekje bij de koffie. Als je koffie krijgt, staat de pot op tafel en de schaal met allemaal lekkers ook. Net zolang totdat ‘t op is. 

Daar hou ik van.

Plus, die Turkse lieverds vinden Hollandse Blonde Meisjes best vermakelijk. Sterker nog, terwijl ik mijn mezze tijdens het diner gisteravond aan het weg werken was, werd mij verteld door vriendinetje N. dat haar familie bezig was mij te ‘adopteren.’  ’Want dan zijn we allemaal Turk.’ Ik knikte instemmend. Leek mij namelijk een hartstikke leuke switch voor een lang blond iemand uit Friesland. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben geadopteerd. Net als vriendin D die óók aanwezig was, maar al eerder geadopteerd was. 

En dus mochten we mee dansen. Jaja, waar op suffe Nederlandse verjaardagsfeesten iedereen braaf in een kringetje blijft zitten wordt er hier eerst gegeten, gedronken en vervolgens met de hele familie en – goddank- vrienden gedanst.  Da’s pas een familiefeestje. 

Er is alleen één verschil; en dat is de lengte. Vriendin D. en ik zijn -nogal- lang. Denk ruim 1.80. En met mijn 1.86  kan ik de meeste Turkse mensen over hun bolletje aaien.  Misschien – bedenk ik me net- is dat niet erg. En moet ik dat gewoon blijven doen.  Want ik bedoel het  lief. En dat is ook wat waard.